Tuesday, October 31, 2017

Proud to be a බ්ලාබ්ලාබ්ලා


අපි කෙළින්ම කාරණේට බහිමුකෝ. ගිය සුමානේ එක පාරටම ආපු රැුල්ල තමයි ප‍්‍රවුඞ් ටු බී ඇන් අහවලියන්, අහවලියන් ආදී වශයෙන් කිසි කිසි ගාලා ෆෙස්බුක් ප්‍රොෆයිල් පික්චර්ස් මාරු වීම. මේක එන්නේ දීර්ඝ කාලයක් පාසල් අරක්ගෙන හිටපු ගුරුවරුන් සම්බන්ධයෙන් පැමිණි ගුරුමාරු වැඩසටහනත් එක්ක. පුද්ගලිකව අපි දන්න සහ අත්විඳපු සත්‍යයක් තමයි සමහර ගුරුවරු පෙන්ෂන් යන්නෙත් පළවෙනි පත්වීමෙන් හෝ පළමු මාරුවෙන් පස්සේ හම්බෙන පාසල් වලින්. හොද වරායක් හම්බුණු ගමං තදට නැංගුරමක් දාගන්නවා. මේක අධ්‍යාපන සේවයට විතරක් අනන්‍ය අවුලක් නෙවෙයි, හැම රජයේ ආයතනයකම වගේ අඩු වැඩි වශයෙන් තියන තත්ත්වයක්. (දැන් ඒක ගැන කතා කරන්න ගියොත් පිට යනවා.) අපි ලයින් එකට එමු. ප‍්‍රවුඞ් ටු බී අ බ්ලා බ්ලා බ්ලා.. ඔය ප‍්‍රවුඞ්නස් රැුල්ල හා බෙදුම්වාදය මේ වෙලාවේ ගොඩනැගිලා තියෙන්නේ පාසල් මත පිහිටලා වුණාට, හෙට උදේ වෙනකොට ඔය ප‍්‍රවුඞ්නස් එක සෙරෙප්පුසපත්තුබේදවාදය, කළිසම්ගවුම්බේදවාදය, පාන්බනිස්බේදවාදය, බස්කෝච්චිබේදවාදය වගේ ඒවා දක්වා සුපුරුදු පරිදි විචලනය වෙනවා.
දැන් ඔය ‘ප‍්‍රවුඞ් ටු බී ඇන් අහවලියන්’ ප‍්‍රවණතාව ගන්නකෝ. අවුරුදු සීයක් විතර, එහෙම නැත්තං හැට හැත්තෑවක් විතර ඒ ඉස්කෝලෙට ගිය එක එක්කෙනා තම තමන්ගේ ජීවිතේ කරපු කියපු දේවල් හරහා පාසල් වෙත විශාල කීර්තියක් ප‍්‍රශංසාවක් පිළිගැනීමක් අත්කරලා දීලා තියනවා. ඇත්තම කතාව නම්, ඔවුන් කීර්තිමත් වෙලා තියෙන්නේ ඒ ඉස්කෝලෙට ගිය නිසාම නෙවෙයි. (ඒ වෙනුවෙන් ඉස්කෝලෙන් යම් දායකත්වයක් නොලැබුණාම කියන්නම බෑ. නමුත්, සියල්ල සිද්ධ වුණේ එනයින්ම නෙවෙයි.* කොහොම වුණත්, මනුස්සයෙක් වැඩකාරයෙක්, පොරක් වුණාම නිරායාසයෙන්ම සිද්ධ වෙන දේ තමයි කොහේ එකෙද්ද, කොහොටද ඉස්කෝලේ ගියේ, මොකද්ද කැම්පස් එක වගේ දේවල් හොයන එක. ඒ වගේම, එක එක්කෙනා උප්පැන්න දීලා අයිතිය සින්නක්කරට ලියාගන්න එක. එහෙම සිද්ධීන් සිය දහස් ගණනක් ඉතිහාසයේ දිර්ඝ කාලයක් තිස්සේ දිගටම සිද්ධ වුණාම ඒ ගම්, පාසල්, විශ්වවිද්‍යාල සාඩම්භරත්වයට පත් වෙනවා. සාඩම්භරත්වයේ බලය තහවුරු කරගන තියනවා.
මේ සංසිද්ධිය සිදුවෙමින් තියනකොට මෙතෙන්ට නිරන්තරයෙන්ම එනවා ‘තේරුමක් නැතුවම ආඩම්භරයි’ සෙට් එකක්. ‘අපි අහවල් ගමේ හින්දා අපිව ගණන් ගනු’, ‘අපි අහවල් පාසලේ නිසා අප පොරවල් සේ පිළිගනු’ ‘අපි අහවල් කොලීජියට ගිය නිසා අසමසම කොට සලකනු’ කැටගරියේ උදවිය. ඒ කියන්නේ ඉතිහාසයේ මුතුන් මිත්තන් විසින් දිනාගත්ත ජයග‍්‍රහණයන් මිස්යූස් කරලා ආඩම්භර වෙන බහුතර කොටස. අපි අත්දැකීමෙන්ම දන්න දේ තමයි බේරෙන්න අමාරුම, අර කියපු ඓතිහාසික වීරත්වයකට හිමිකම් කියන සැබෑ වීරයින්ගෙන් නෙවෙයි, අනුන්ගේ ලකුණු වලින් පම්පෝරි ගහන කයිවාරුකාරයින්ගෙන් බව. ඔය ආකාරයටම, ‘ඌ අපේ ගමේ එකෙක් ඈෑ’, ‘අපේ ඉස්කෝලේ කොල්ලෙක් ඈෑ’, ‘අපේ කැම්පස් එකේ ඈෑ’.. වගේ කෑලි ඉස්සරහට දාගෙන. මේ වැඬේ හරියට පාලම හදපු ඉංජිනේරුවා නිසොල්මනේ බලාගන ඉන්නකොට, ‘මං ඒ පාලමෙන් එකං වෙලා තියන මනුස්සයෙක්’ කියලා කෑ ගහලා, උඩ පැනලා පාලම හදපු ඉංජිනේරුවාටත් වඩා පදිකයෝ ආඩම්බර වෙනවා වගේ වැඩක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි සමහර වෙලාවට ‘එයා මගේ යාළුවෙක්’, ‘ඌ පොඩි කාලේ බත් කෑවේ අපිත් එක්ක’ වගේ දේවල් හරහා මානසික ආවරණයක් හදාගන්න වෙහෙසෙන තැන් ඕන තරම්.
මේ ආකාරයට අපි ආඩම්භර වෙන්න අවස්ථාවක් හදාගන්න ගමන්ම අපි අවකාශයක් හදාගන්න ඕනේ, ‘එතකොට උඹ කවුද’, ‘උඹ ඔය කොලීජියේ ප‍්‍රවුඞ්නස් එක වෙනුවෙන් කරපු කෙන්ගෙඩිය මොකද්ද’ කියලා අපෙන්ම ප‍්‍රශ්න කරගන්න. එහෙම අහපුවහම ඇඩ‍්‍රස් නැතුව නිරුත්තර වෙනවානම් සහ අපිට සිද්ධ වෙනවානම් අපේ ශුන්‍යත්වය සහ හිස්බව වහාගන්න තවදුරටත් තවත් යමකින් හෝ කාගෙන්හරි ආවරණයක් හදාගන්න ඒක ලොකු අවුලක්. ඒක පාසලට පමණක් නෙවෙයි ගම, කුලය, ජාතිය, ආගම, රට වගේ දේවල් ආදි සියල්ල සම්බන්ධයෙනුත් වලංගුයි. ඉංග‍්‍රීසි යෙදුමක් තියනවාිඊැ ිදපැදබැ හදම අදමකා ඉැ චරදමා එද නබදඅ’ කියලා. ‘මිනිස්සු ජීවත් වෙන්න ඕනේ තමන් නිසා දේවල් බැබළෙන විදිහට මිසක්, දේවල් නිසා තමන් බැබළෙන්න බලාගෙන නෙවෙයි’ කියලා උදේ හවස මතුරපු ටීචර් කෙනෙක් අපේ ඉස්කෝලේ හිටියා. ‘මම කැමතියි තමන් ජීවත්වෙන තැන ගැන ආඩම්බර වෙන මිනිහෙක් දකින්න. ඒත් ඊටත් වඩා මම කැමති දේ තමයි, ඒ මනුස්සයා ජීවත් වීම නිසා ගමට ආඩම්භරයක් වෙන මිනිහෙක්ව දකින්න’ කියලා ලින්කන් කියන්නෙත් ඒකම තමයි.
මිනිස්සුන්ගේ ඔළුව උඩ තියන සමහර අහේතුක හා නොවටිනා ආඩම්බරකම් හා ඊනියා අභිමානයන් හරියට දිගුකලක් තිස්සේ අහසේ එකම තැනක තියන වළාකුළු වගේ. ඒ වළාකුළු එතන තියන තාක්කල් මහපොළවට එළිය වැටෙන්නෑ. හාත්පස අඳුරුයි. ඉහළ පෙණෙන උපරිමය සීමිත දුරකට සීමා වෙනවා. වළාකුළු අයින් වුණු සැණින් දුර පෙණෙනවා. පොළොව හිරු එළිය වැටෙනවා. බවභෝග හැදිලා, අටුකොටු සරුසාර වෙනවා. තමන් ල`ග තියනවායැයි හෝ තමන්ට උරුමයැයි සිතා සිටින නමුත්, සත්‍ය වශයෙන්ම තමන් සතුව නැති ධනය නැති බලය නැති යසස නැති කීර්තිය ගැන ආඩම්බර වෙන මිනිහෙකුගේ ඒ අඩම්බර වීම, සිගන්නෙකුගේ වස්තුමාන්නයටත් වඩා අන්තයි.
අනෙකා විසින් ගොඩ නැගූ පෞඩත්වය නාටාමිකු සේ කරපින්නාගෙන යාම වෙනුවට, තවත් එකෙකුට ද ආශාවෙන් කරපින්නාගෙන යා හැකි ආඩම්භරයක් නිර්මාණය කරන මිනිහෙක් වෙන්න අධිශ්ඨාන කරගන්න. කරගමු.

No comments: