Wednesday, May 16, 2018

තව මොනවාද නිකං දෙන්න පුළුවන්



ආණ්ඩුව තවත් ලක්ෂ ගණනකට සමෘද්ධි සහනාධාර දෙන්නට යන බවට වන කසුකුසුවක් අසන්නට ලැබීමි. සතුටුය. අප්‍රමාණව සතුටුය. තව තවත් සහනාධාර ලබා දී, මුළු රටම රජයේ නොමිලේ දීමනා වලින්ම යැපෙන රාජ්‍යයක් වී සියල්ලෝ සැපෙන් සනීපයෙන් ‘ආතල් එකේ’ ඉන්නේ නම් ඒ තරම් ප්‍රීතියක් වෙන කොහේද. ඉන්ද නොනැවතී, මුද්‍රණ ආයතන වෙත මහා පරිමාණ ටෙන්ඩර් දී මුදල් අච්චු ගැසීම විමධ්‍යගත කළ යුතුය. එතකොට සියල්ලෝ මුදල් කොළ වල පිණුම් ගසමින් සතුටින් ජීවත් විය හැක. වුවමනා වන්නේ, ඊළග ඡන්දය ඉහළින්ම දිනීම නම් ඒකත් කර ගත හැකි වනු ඇත.

නමුත්, අහෝ මේ රටේ අනාගතය.

රජයක් සිය රාජ්‍යයේ ජනතාවගේ සුභසාධනය සම්බන්ධයෙන් මැදිහත් විය යුතුය. එහි කිසි තර්කයක් නැත. නමුත්, අප වැනි තත්ත්වයක ඉන්නා රාජ්‍යයන්ගේ ආණ්ඩු ඒවා කළ යුතු සීමාවක් තිබිය යුතුය. සමෘද්ධි හෝ වේවා ජනසවිය හෝ වේවා, ආණ්ඩු විසින් හදුන්වාදෙන මෙම වර්ගයේ ධාන පාරමිතා ඕනෑවට වඩා ප්‍රමෝට් කිරීම රටක දියුණුවට උචිත නොවන බව පෙණේ. ආණ්ඩු කළ යුත්තේ ඒවා වෙනුවෙන් ජනතාව දිරිමත් කිරීම නොව, ජනතාව ඒවාට වෛර කරන, ඉන් දුරස්වන තත්ත්වයට පත් කිරීමය. සමෘද්ධි ලාභියෙක් වීම ලැජ්ජාවට කාරණයක් බවට පත් කළ යුතුය. සහනාධාර ලබන්නෙකු වීම අසරණයින්ගේ සංඛේතයක් කළ යුතුය. කළ යුත්තේ, උපයා ගැනීමට හැකි මිනිසෙක් වීමට අවශ්‍ය වේදිකාව තනා දීමයි. ඊට උනන්දු කිරීමයි. ඒ මිනිසුන් අගය කිරීමයි.

නිදහසුනක් ලෙස, ගොවියාට අවශ්‍ය ජලය ආණ්ඩුව නොමිලේ දිය යුතුය. පොහොර ටිකට සහනාධාර දිය යුතුය. බීජ නොමිලේ හෝ ලාභදායී මිලට ලබා දිය යුතුය. වෙනත් සේවා හා භාණ්ඩ වෙනුවෙන් සහන දිය යුතුය. අවසානයේ දී අස්වනු නෙළාගත් පසු, ආණ්ඩුව ඒවා ගොවියා තෘප්තිත් වන මිලකට මිලදී ගැනීම ද කළ යුතුය. සංසාර චක්‍රය වාගේ දශක ගණනාවක් තිස්සේ මේ චක්‍රය නොනැසී සිදු වෙමින් තිබේ. වී අල බතල වට්ටක්කා ළුෑණු මිරිස් ආදී හැම එකකම තත්ත්වය එයයි. සහනාධාර යැපුම් ක්‍රමය මහපොළවේ තිබෙනා තාක්කල් ගොවියෝ ඔළුව උස්සන්නේ නැත. ආණ්ඩුවට ඔළුව උස්සන්නටද නොහැකිය.

පාසල් හෝ සරසවි ශිෂ්‍යයින්ට පෙළපොත්, නිළඇදුම් හෝ වෙනත් පාසල් උපකරණ නොමිලේ දීම වෙනම කතාවකි. ආර්ථික අපහසුතා හේතුවෙන් අධ්‍යාපනයෙන් දුරස්වීම වලක්වා ගැනීම වෙනුවෙන් පාසල් දරුවන් වෙනුවෙන් කෑම බීම ආදී සියලු පහසුකම් දුන්නත් කමක් නැත. ඒවා වියදමකට වඩා රටකට අති ආයෝජනයකි. නමුත්, වැඩිහිටි ගැහැණුන්ට පිරිමින්ට මුදල් දොළපදේනි දීමේ ඇති අනාගත ආයෝජනය කුමක්ද. ඔවුන් ඉන් මිදෙන්නේ කවදාද. පිනට කෑම හුරු වීමේ නරකතම ප්‍රතිඵලය වන්නේ එය පාරම්පරික පුරුද්දක් හා උරුමයක් කර ගැනීමයි.

මෙහි ඇති අනෙක් අවුල ඉතා භයානක සහ පීඩාකාරීය. ලෝකයේ හතර වටේ හැම තැනකටම සත පණහ රුපියලේ සිීමාවේ සිට මිලියන් බිලියන් ගණන් දක්වා ණය වී සිටින රටකි. ඒවා ගෙවිය යුතුය. ඒ අතර වාරයේම රට ඇතුළේ ඉන්නා සහන දිය යුතු හා නොයුතු කප්පරක් පිරිසට එකඑක වර්ගයේ සහනාධාර හා දීමනා දෙයි. ඒවා වෙනුවෙන් වියදම් කළ යුතු මුදල අති විශාලය. මේ සියලු වියදම් පියවීමේ වගකීම ඇත්තේිහම්බ කරණ’ ජනතාවටය. වැඩ කරන ජනතාවටය. අවුරුදු දහතුනක් පාසල් ගොස්, උසස් අධ්‍යාපනයක් හෝ වෘත්තීය අධ්‍යාපනයක් ලබා ඒ හරහා ඉහළ නිපුණත්වයක් අතකර ගත් මිනිස්සු ඉහළ ආදායමක් උපයයි.තමාගේ අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් වියදම් කළ මිනිස්සුන්ට සාධාරණයක් ඉටු කිරීමේ කරුමයට වාගේ ඔවුන්ට ආපස්සට උපයන විට ගෙවන බදු, කන විට ගෙවන බදු, බොන විට ගෙවන බදු, වැසිකිලි බදු, ආශ්වාස බදු ප්‍රාශ්වාස බදු ආදී හැටහුට හමාරක් බදු ගෙවයි. නමුත්, පුළුවන් කාලයේ යමක් ඉගෙන නොගත්, වෘත්තීය නිපුණත්වයක් ලබා නොගත්, හරිහමං ආදායමක් උපයා ගැනීමට මහන්සි නොවූ මිනිස්සු අර මිනිස්සුන්ගෙන් එකතු කර ගත් බදු සල්ලි මාස්පතා බැංකු ගිණුමකට දමා ගනියි. කාලයෙන් කාලයට, ‘වැඩි කරපියව්’ කියා ආඩම්භරයෙන් ඉල්ලයි. එතකොට ආණ්ඩුව, ‘බදු ඉහළට’ කියා හෙඩිමක් දමා කීයක්හරි එකතු කරගෙන‘වැඩි කරා’ කියා හෙඩිමක් දමයි.

පිළිගත්තාත් නැතත් මේ ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ ඡන්ද පදනමයි. දේශපාලනඥයින් ඊළග ඡන්දය ගැණත් රාජතාන්ත්‍රිකයින් අනාගත පරම්පරාව ගැනත් සිතන බවත් අපි දේශපාලනඥයින් නොව රාජතාන්ත්‍රිකකයින් යැයි ස්වයං පිදුම් ලැබීමකින් බලයට ආ ආණ්ඩුවක සාමාජිකයින් දැන් හොයන්නේ ‘තව මොනවාද නිකං දෙන්න පුළුවන්’ කියා මිස, ඊළග පරම්පරාව ගැන නොවන බව ප්‍රත්‍යක්ෂ සත්‍යයකි. 

Wednesday, May 9, 2018

"එන්ජිම වෙනමත් චැසිය වෙනමත් දුවන වාහනයක්.."



එන්ජිම වෙනමත් චැසිය වෙනමත් දුවන වාහනයක් වෙතොත්, පිම්මක් දෙකක් පණිනවා හැර ඒ වාහනයට වෙන ලොකු ගමනක් නැත. රටවැසියා වෙනමත් පාලකයන් වෙනමත් දුවන රටකටද අත්වන්නේ එවැනිම ඉරණමකි. බැලූ බැල්මට දැන් අපේ රටට සිදුවෙමින් තිබෙන්නේ චැසිය වෙනමත් එන්ජිම වෙනමත් දුවන වාහනයක භූමිකාව රග දැක්වීම යැයි කවරෙක් හෝ කීවොත්, එය එසේ වන බව ඔප්පු කිරීමට දරන වෙහෙසට වඩා එය එසේ නොවන බව ඔප්පු කිරීමට වැඩි ශ්‍රමයක් හා කාලයක් නාස්ති කිරීමට සිදු වනු ඇත.

මැයි දිනයේ දී වත්මන් පාලකයින් මෙන්ම නායකත්වයට පත් වීමේ විභවයක් සහිත පුද්ගලයින් හා ඔවුන්ගේ කදවුරු විසින් සිදු කළ කතා සමූර්ණයෙන්ම හෝ වැදගත්ම කොටස් යැයි වෙන් කළ පෙන්වූ කොටස් අසන්නට අවස්ථාව ලැබිණි. ඒවා යළි යළිත් අසන්නට හැකිනම් ඒ අතරින් බොහෝ අදහස්, ගැම්මෙන් කියන විට ඉහළ උද්‍යෝගීභාවයක් තිබුණත් වෙන් කර රවුම් කර ගත් විට කිසි තාර්කිකබවක්, විද්‍යාත්මකභවක් හෝ තාක්ෂණිකභාවයකින් පමණක් නොව වෘත්තීයභාවයෙන්ද තොර බව වැටහෙනු ඇත. සමහර ඒවා හාන්ස් ක්‍රිස්ටියන් ඇන්ඩර්සන්ගේ සුරංගනා කතා පරයයි. තවත් ඒවා සංග්‍රාම සාහිත්‍යයේ එන සියලු කව් ගී පැදි පරයයි. තව සමහරුන් වේදිකාවට වී මිස්ටර් බීන්ලාට, චාලි චැප්ලීන්ලාට හඩ කවා ඇත.

රටේ ක්‍රියාත්මක සියලු රූපවාහිනී නාලිකා වලත් මුද්‍රණය වන සියලුම පුවත්පත් වලත් පළමු පිටුව වෙන් වී ඇත්තේ යටකී පාලක ආතල් වෙනුවෙන් වුවත්, ඉන් එපිට සමස්ත ඉඩම වාගේ වෙන් වී ඇත්තේ ජනතා ශෝකාලාප වෙනුවෙනි. එක්කෝ පාලම් නැත. එක්කෝ පාසල් නැත. එක්කෝ රස්සා නැත. ගොවියන්ට පහසුකම් නැත, නිෂ්පාදකයන්ට මිලක් නැත, පාරිභෝගිකයින්ට පහසු මිලට බඩු නැත, උපයන මුදල ජීවත් වීමට ප්‍රමාණවත් නැත, මිනිස්සු නැති බැරි කමට හොරා කති, තවත් අය රස්සාවට මිනී මරති. ඒ අස්සේ අතරින් පතර එකෙක් ඇමතිකමක් ඉල්ලයි. තව එකෙක් වෙන තනතුරක් ඉල්ලයි. එකම පුවත්පතක පිටු හෝ එකම රූපවාහිනියක එකම ප්‍රවෘත්ති ප්‍රකාශයක් දෙස බලා සිටියදී ඒ එකඑකක් අතර ඇත්තේ සමතුලිත හෝ තැනිතලා බවක් නොවේ.

ඉහළ පහළත් අතර මනා සම්බන්ධයක් නැත. ඉහළට පහළ වුවමනාවල්වත් පහළට ඉහළ වුවමනාවල්වත් කාරණා නොවේ. ගෝචර නොවේ. සංවේදී නොවේ. කූඹියාට චූ පාර ගංගාවක් කියන්නා වාගේ හැමෝම තමතමන්ගේ දේවල් තමන්ගේ සාපේක්ෂ මට්ටමින් මිස යථාර්ථ මට්ටමින් වටහා ගන්නේ නැත. නිදහසුනක් ලෙස, වට්ටක්කා ගොවියාට වට්ටක්කා කිලෝවේ ගණන මහමෙරකි. නමුත්, විෂය භාර ඇමතිට මහමෙරක් ලෙස දැනෙන්නේ අලුත් වීඑයිට් එකක වෙනුවට පරණ කාර් එකක වෙනුවට යාමට සිදු වීමයි. ගම්මිරිස් ගොවියාගේ ප්‍රශ්නය, ගම්මිරිස් කිලෝවක මිල ප්‍රමාණවත් නොවීම වුවත් විෂය භාර ඇමතිට ඇති ප්‍රශ්නය, දැනට ඇති ගම්මිරිස් විෂයට අමතරව තව එකක් එල්ලා ගන්නේ කෙසේද යන්නයි. අනෙක් තැන්වලත් එසේමය.

වත්මන් ආණ්ඩුව බලයට පත්වූයින් පසු කැබිනට් ඇමතිවරුද ඇතුළුව සෑම ක්ෂේත්‍රයක්ම පාහේ වර්ජනය කළහ. ලෝක ඉතිහාසයේම, කැබිනට් ඇමතිවරු සාමූහිකව ආණ්ඩුවට එරෙහිව වර්ජනය කළ පළමු හෝ ඉතාම දුර්ලබ අවස්ථාවක අත්දැකීම අප අත්වින්දෙමු. යකඩ මල්ල ගැන කතාව එයනම් අනෙක් මලු ගැන කතා කුමටද. ඒ ඒ වර්ජනවල පරමාර්ථ වෙනස් වුවත් අවසන් අර්ථයෙන් ආණ්ඩුවට ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරුන්වත් පාලනය නොවන තත්ත්වයකට පත්ව ඇත. අනෙක් අතට මේ රටේ සාමාන්‍ය ජනයාට, ගොවියාට කම්කරුවාට ශිෂ්‍යයාට පමණක් කැබිනට් ඇමතිවරුන්ටත් කප්පරක් ප්‍රශ්න ඇත. නමුත්, මෙහි අවුල තිබෙන්නේ ඇමතිලා ඇමතිලාගේ ප්‍රශ්න විසදා ගැනීමට ප්‍රමුඛතාව දී ඒවා විසදා ගැනීමට දින සති මාස ගණන් දත කද්දී සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ගේ ප්‍රශ්න කන්නෙන් කන්න වැඩිවර්ධනය වෙමින් ඉස්සරහාට යාමයි. ඔය කියන හැම ඇමති කෙනෙකුට හිත හදාගෙන ජනතාවගේ ප්‍රශ්න දෙස බලන්නට වෙලාව එන්නේ සාරාසංඛ්‍ය කල්ප ලක්ෂයක් හෝ පෙරුම්පුරා තමන්ගේ හිතුමනාපයට පාලනය කළ හැකි රාජ්‍යයක නායකත්වයට පත් වූ පසුව බව නම් නිසැකය. එතෙක් අප ඉවසා සිටිය යුතු වනු ඇත.

චැසිය වෙනමත් එන්ජිම වෙනමත් දුවනවා පමණක් නොව, දැන් ඒ චැසියේ අන්කොන් එහෙමෙහේ වැදී චැසිය ඇත්තේ අද වීය. එවැනි පසුබිමක් තුළ කවුරුන් කවුරුන් හෝ නූල් ඇද අලයිමන්ට් තියන්නට උත්සාහ කිරීම මොනතරම් දුරට සාර්ථක වෙයිදැයි අප නොදනිමු. කෙසේ නමුත්, අවසන් මාස දහඅට ගෙවෙමින් තිබෙන කාලයේදීවත් තවුසන් ටෝක් සිහින සැබෑ කර ගැනීම වෙනුවට එදාවේල ගොඩ දමා ගැනීමටවත් සිත් පහළ වන්නේ නම් යෙහෙකි. නොඑසේනම්, සුවිසල් සිහින මැද රටවැසියෝ සිහිසුන්ව ඇද වැටී සිටිනු ඇත. 

Wednesday, May 2, 2018

අලුත් කැබිනට්ටුව සහ ආණ්ඩුවේ අපරභාගය.



අලුත් කැබිනට්ටුවක්. කන්දක් විළිලා කෙන්දක් වැදුවා කියන්නා වාගේ ද විසිල් තරමට බල්ටි නෑ කියන්නා වාගේ ද අවසානයේ නිස්කාන්සුවේ කල්පනා කළ විට වෙච්ච දෙයක් නැත. සමහර ඒවා දෙස බලද්දී රටේ ජනතාවට හිතෙන්නේ, එකක් කඩතොළු වසා ගන්නට ගොස් මට වුණු කාරියා, දෙකක් කඩතොළු හදා දුන්නැයි ඉදුරුවේ ආචාරියා කියන්නා වාගේ හැගීමකි. කොහොම නමුත්, අලුත් බවක් හෝ වෙනසක් යනු යම් බලාපොරොත්තුවක් උපද්දවා ගැනීමට තරම් සාධාරණ සාධකයකි. එහෙයින්, තම තමන්ට සාපේක්ෂව එකග විය නොහැකි මොන මොන දෝෂ තිබුණත් අලුත් කැබිනට් මණ්ඩලයක් යනු රටට අලුත් බලාපොරොත්තුවකි.

වත්මන් ආණ්ඩුවට ඇත්තේ අවම වශයෙන් තවත් මාස විස්සකට මදක් වැඩි ආයුෂයකි. මේ ගෙවෙන්නේ මේ පාර්ලිමේන්තුවේ අපරභාගයයි. පූර්වභාගය එතරම් සුභ නොවූ හා කිත් යසස නැංවීමට සමත් නොවූ නිසාම, මධ්‍යහනයේ අත් වූ ප්‍රතිඵල එතරම් හොද මදිය. එය ඡන්ද ප්‍රතිඵලයකින් සාමූහිකව හා ඍජුවම ප්‍රකාශ කළ ජනතාව ඉන් පිටතදී ද තනිතනිව හා සාමූහිකව පෙන්නුම් කරමින් සිටියි. ජනතාව විසින් පමණක් නොව, ආණ්ඩුවේ මධ්‍යහන කාලය පක්ෂ හා සංවිධාන පවා ආණ්ඩුවට තරවටු කරමින් සිටින කාලයක් විය. ආණ්ඩුව කැබිනට් මණ්ඩලය සංශෝධනය කරන්නේ මෙවැනි තත්ත්වයකය. අලුත් කැබිනට් සංශෝධනයකට සර්ව දෝෂ නිවාරණය කළ නොහැකි වුවත්, එය පැරසිටමෝල්ට් පෙත්තක් පිරිටන් එකක් වාගේ ඕනෑම ව්‍යාධියකට තරමක විසදුමක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

තම්බියා පැදුර එලූ හැටි අපි දන්නෙමු. නමස්කාරයටම දවස ගතයි කියා ව්‍යවහාරයක් ඇත. ඒ වාගේම වත්මන් ආණ්ඩුවේ කාලය ගත වෙමින් තිබෙන්නේ සැලසුම් කිරීමට, ඒවා වරින් වර පැමිණෙන එක එක්කෙනාගේ මත හා වුවමනාවන් අනුව සංශෝධනය කිරීමට සහ ආණ්ඩුව එකලාසයක් කරගැනීමට ආදී කාරණා වලටය.

ආණ්ඩුව දැන්වත් තමන්ගේ වේගය වැඩි කළ යුතුය. හැමෝටම වුවමනා දේ නොව ආණ්ඩුව ආණ්ඩුවට වුවමනා දේ කළ යුතුය. නිශ්චිත දෙයක් වෙනුවෙන් තමන් කරන්නේ අහවල් දෙය යැයි නිශ්චය කර ගැනීමෙන් පසු දෙයියන්නාන්සේටවත් ඒවා වෙනස් කිරීමට ඉඩ නොදිය යුතුය. සියලුදෙනා එකගකර ගනිමින්, සියලු දෙනාට සවන් දෙමින් හා සියල්ලන්ගේ අදහස් යෝජනා වලට අවස්ථාව දෙමින් කරුණු කාරණ ඉටු කිරීම ඉතා දියුණු ක්‍රමවේදයක් වුවත්, දැන් අප සිටින්නෙ එතැන නොව. තීන්දු තීරණ ගත යුතුය. ඒ ගන්නා තීරණ වල වගකීම භාර ගැනීමට තීරණය ගන්නාට හැකියාවක් තිබිය යුතුය. ඒ හැම තීන්දුවක් ගැනම යුක්තිසහගත සාධාරණීකරණයක් තිබිය යුතුය. නමුත්, දැන් සිදුවන්නේ ඒ හැම දෙයක්ම කාගේ හෝ ඇගේ ගසා බේරීමය. තීන්දු ගන්නේ කමිටුය. ඒවා ක්‍රියාත්මක කරන්නේ කමිටුය. අවසානයේ, ඒ තීන්දුවලට විරෝධතා පැමිණි විට විසදන්නේ ද කමිටු මගිනි. නමුත්, එකී නානාප්‍රකාර විද්වත් කමිටු විසින් කළ විද්වත් මැදිහත්වීම් ගැන දැන්වත් නිසි විගණනයක් අවශ්‍යය. එක්කෝ ඒ තෝරාගත් විද්වතුන් හරියන්නේ නැත. නැතිනම්, විද්වත් කමිටු කෙරුවාව හරියන්නේ නැත.

අදින් ඇරඹෙන්නේ ආණ්ඩුවේ එදා මෙදා තුර තීරණාත්මකම හා අභියෝගාත්මකම කාල පරිච්ඡේදයයි. එකට දීග කෑවද, ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ දෙකම ප්‍රධාන මැතිවරණ තුනකට වෙන් වෙන්ව සූදානම් වන කාලයකි. ඊට අමතරව, ඉතිහාසයේ අන්කවරදාවත් නොතිබූ පරිදි ජයග්‍රාහී විභවයක් සහිත තුන්වන පක්ෂයක්ද විපක්ෂය තුළින් මතු වී හමාරය. ඒ ඒ ඡන්ද දිනීමට අවශ්‍ය ශක්තිය තම තමන් විසින් වෙන් වෙන්ව සකස් කර ගත යුතුය. ඒ අතරවාරයේම, තමන් සියලු දෙනා පාර්ශවකරුවන් වී ඇති ආණ්ඩුව ගොඩ දා ගත යුතුය. ඉලක්කම් සංඛ්‍යා දත්ත සමග සූක්ෂව සෙල්ලම් කළ යුතුය. ඒ සියල්ල මැද්දේ ජනතාවගේ අභිලාෂයන් ගැන කල්පනා කළ යුතුය. පූර්ව නිගමනය කළ හැකි දේ මෙන්ම ඉදිරි මාස කීපයේදී එන අනපේක්ෂිත දේ ගැන ද ආණ්ඩුවට කර ගැසීමට සිදු වේ. මේ සියල්ල කළ යුත්තේ විටෙක එකටත් විටෙක බෙදීත් ඉන්නා යටකී අලුත් නොවූ නමුත් අලුත් වූ ඇමතිවරු ප්‍රමුඛ පාලනය සමගය.

මා අවසනුව, දිවංගත ඉන්දීය ජනාධිපති අබ්දුල් කලාම් උපුටා දක්වනු කැමැත්තෙමි. මතු උපදින දරු පරපුරට වඩාත් සුන්දර ලෝකයක් නිර්මානය කිරීම වෙනුවෙන්, ඔබගේ අද දවස කැප කරන්න යැයි කලාම් කීවේය. එය මව් දෙමව්පියන් පුරවැසියන් ආදියට මෙන්ම, ආණ්ඩුවද අදිටන් කර ගත යුතුය.

Wednesday, April 18, 2018

ලෝකයා හිනස්සන විද්‍යාත්මක ක්‍රමය..

මෑතක සිට දේශපාලන කරළියේ ඇසෙන විද්‍යාත්මක ක්‍රමය හා විද්‍යාත්මකභාවය පිළිබඳ කතා සහ පාසල් අවදියේ සිට අප උගත් දේ අතර ඇති පරස්පරතාව නිසා, විද්‍යාත්මක ක්‍රමය හා විද්‍යාත්මකභාවය ප්‍රශ්නාර්ථයක් එක්කරමින් තිබේ. අනෙක් බොහෝ දේ වලදී මෙන්ම, ගැටළුව ඇත්තේ අප විද්‍යාව නොදන්නාකමේද නැතිනම් මේ වැඩකටයුතු විද්‍යාත්මකබවින් තොර වීමදැයි කල්පනා කළ විට අපට හිතහදාගන්නට ඇත්තේ, ඒ උත්තමයින් තරම් අපි විද්‍යාව ගැන දන්නේ අහවල් තරමක්ද යන ස්වයං විවේචනයකිනි. මේ විද්‍යාත්මක ක්‍රමය හා විද්‍යාත්මකභාවය යළි වෙනත් වටයකින් කරළියට එන්නේ පැමිණීමට නියමිත බව කියැවෙන කැබිනට් සංශෝධනයක් සමගය.

විද්‍යාගාරයක රසායනික සංයෝගයක් හදනවා වාගේ හෝ සිවිල් ඉංජිනේරුකර්මයේදී කොන්ක්‍රීට් එකක් තනන්නට ගල්වැලි සිමෙන්ති මිශ්‍රණය කරන්නා වාගේ සූක්ෂමව හා අන්තිම තිතට දේශපාලනයේ විද්‍යාත්මක මෙහෙයුම් දියත් කළ නොහැකි බව සත්‍යයකි. එය අ පපිළිගත යුතුය. තෝරාගත් විෂයන් කීපයක් සම්බන්ධයෙන් කළපුරුද්ද හා පලපුරුද්ද ඇති දේශපාලනඥයින් කිහිප දෙනෙක් සොයාගැනීමට හැකිවනු ඇත. නමුත්, සමහර විෂයන් ගැන එවැනි විශේෂඥ අවබෝධයක් ඇති ජනතා නියෝජිතයින් නොසිටියත්, එය කරුණක් කරගෙන මගහැර යා නොහැකි බැවින් රාජ්‍යය තුළ ප්‍රතිපත්ති සැදීමට හා ඒවා මෙහෙයවීමට ආයතන දෙපාර්තමේන්තු තිබිය යුතුය. එහෙයින් ඒවාට අවස්ථානෝචිත පරිදි නායකත්වයක් තිබිය යුතුය. එසේම, විෂයයන් මහගොඩාක් සහ සීමිත නායකත්ව ඉඩක් පවතින විට සමහර අයට විෂයයන් දෙක තුනක් වුවද භාරදීමට සිදු වනු ඇත. නමුත්, එසේ වූ පමණින් සීනි වැලි සහ පාන්පිටි එකට දමා පදමට අනා කොන්ක්‍රීට් දමන සිරිතක් නැත.

එය එසේ වූයේද. ඔව්. එය එසේ සිදුවිය. එක සමාන හෝ අත්‍යාසන්න සබඳතාවක් දක්වන ඇතැම් විෂයන් සීසීකඩ කඩා වෙන්වෙන් පුද්ගලයින්ට බෙදාදී ඇත. කලක්, එකම වනාන්තරයේ ගස් එක තැනකත් සතුන් තව තැනකත් වනයේ ඇති ඇල දොළ ගංගා වැව් අමුණු වෙන තැනකත් වැට මායිම් තවත් තැනකත් තිබුණු බව අපි දැක්කෙමු. එපමණක් නොව, වෙන්වෙන්ව තැබිය යුතු හා කිසිසේත්ම නොපෑහෙන විෂයන් බොහෝ වෙහෙසවී එකට පාහා ඇති බවද දකින්නට ඇත. ඊට ඇති කදිම නිදසුන උසස් අධ්‍යාපන හා මහාමාර්ග අමාත්‍යාංශයයි. ඉස්සර අපි දැක්කේ අධ්‍යාපනය හා උසස් අධ්‍යාපනය එක වහළක් යට තිබූ බවයි. එක්කෝ උසස් අධ්‍යාපන හා වෘත්තීය පුහුණු වැනි විෂයන් එකට තිබුණු බවයි. කුමක් හෝ පුද්ගල කාරණාවක් නිසා යටකී විෂයන් දෙක එක පුද්ගලයකු යටතට ගෙනාවේය. නමුත්, දැන් ඒ විෂයන් දෙක ගසට පොත්ත සේ එකට බැදී ඇත. එපමණක් නොව, ඇතැම් යල්පැනගිය විෂයන් පවා තවමත් විෂයන් ලෙස පවත්වාගෙන යන අප, බොහෝ නවීන විෂයන් වෙනුවෙන් තබා ඇති බර කිසිසේත්ම සාධාරණ නැත. නිදසුනක් ලෙස, මෙරට ත්‍රීරෝද රථ සහ ටැක්සි සේවා කොතෙකුත් තිබුණද ඒ වෙනුවෙන් විහිදුණු හා විධිමත් සංවිධානාත්මක නියාමන ආයතන පිහිටුවීමට අප තවමත් අසමත් වී ඇත. සිල්ලර කඬේ ගිනිපෙට්ටියට ඇති පාලනය, අධික්ෂණය හෝ නියාමනයවත් ඒවාට නැත.

මෙරට ඇමතිවරුන්ගේ විෂයන් බෙදීම පමණක් නොව, බොහෝ අංශයන්ගේ දේවල් තීන්දු වන්නේ පුද්ගලසාධක මතය. ඒ ඒ පුද්ගලයන් ඉලක්ක කරගෙන සිදු කෙරෙන දේවල් ඒඒ පුද්ගලයා පවතින තාක්කල් වලංගු වී, ඒ පුද්ගලයින් අවලංගු වූ සැණින් ව්‍යාකූලභාවයට පත්වේ. ගැඹුරින් බලන්නේ නම් එදා මෙදා තුර මෙරට බොහෝ අණ පනත් ව්‍යවස්ථා බිහිවද්දී එහි ලියැවෙන වචන එසේ ලියා ඇත්තේ, එම ධුරය දැනට දරණ පුද්ගලයාගේ නම එහි ලිවීම සදාචාරයට එච්චරම නොගැලපෙන නිසා බව පෙණේ. ඉන්පසු, ඒවාට ගෙණෙන සංශෝධනද එසේය. ඉතාම කෙටි කලින් කලට අපට ඒවා සංශෝධනය කරගන්නට පැලැස්තර ගසන්නට සිදුවන්නේ ඒ නිසාය. ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව සහ අමරිකානු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව දෙක එකට කියවන්නේ නම් මේ ගැන මූලික අදහසක් ගත හැකි වනු ඇත.

දැන් හෝ, කෝෂ්ඨාර්ථයෙන්ම විද්‍යාත්මක රාජ්‍ය පාලනයක් වෙනුවෙන් මුල්ගල් තැබීමට අවස්ථාවක් උදාවී ඇත. මේ ආණ්ඩුවට ඇති අවසන් අවස්ථාව එයයි. කළ යුතු ඇත්තේ, පුද්ගලයින් තෝරා ඔවුනොවුන් වෙත විෂයන් එල්ලීම වෙනුවට, විද්‍යාත්මකභාවයෙන් යුතුව විෂයන් තෝරා ඒඒ විෂයට ගැලපෙන පුද්ගලයින් තෝරා නායකත්වය භාර දීමෙන්ය. එය එසේ නොවන්නට, රාජ්‍ය පාලනයේ විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය තවදුරටත් ලෝකයා හිනස්සන විහිළුවක් වීම වලක්වාලිය නොහැකි වනු ඇත.

Wednesday, April 11, 2018

මයික් දැක්කාම කෙළ බේරෙන තත්ත්වයෙන් දේශපාලනය මුදවා ගත යුතුය.





ආණ්ඩු පෙරළිල්ල, ආණ්ඩු හැදිල්ල ගැන තියෙන උනන්දුව ඉතාම ප්‍රශංසනීයය. එය හරියටම හයේ පන්තියට ඇතුළත් කළ දරුවෙක් සාමාන්‍ය පෙළ ප්‍රශ්න පත්තර පුහුණුවෙනවා හා සමානය. බැලූ බැල්මට පට්ට වැඩක් වුණත්, එය තැනට සහ අවස්ථාවට සුදුසු වැඩක්ද යන්න ප්‍රශ්නයකි. හයේ පංතියේ දරුවා සූදානම් විය යුත්තේ හයේ පංතියේ වාර විභාගයටය. සාමාන්‍ය පෙළ ප්‍රශ්න පත්‍ර පුහුණුවීමට සුදුසු කාලයේ දී ඊට සූදානම් විය යුතුය.ලංකාවේ දේශපාලනයට වී ඇත්තේද හයේ පංතියේදී සාමාන්‍ය පෙළ පුණරීක්ෂණ පංති යන ළමයාට වෙච්ච දේමය.

අපේ මතකයෙන් ඔබ්බට කාලයේ සිට, ටීවී රේඩියෝ පත්තර හැම එකකම මූලිකත්වය හිමි වූයේ බල දේශපාලනයේ ආතල් වෙනුවෙනි. ඉදහිට තැනින් තැන එකක් දෙකක් ඊට වියුක්ත දේ වෙනුවෙන් මූලිකත්වයක් හිමි වුවත්, ඒවා හරියට මහගෙදර සහ තානායම වාගේය. මිනිස්සු ඉදහිට තානායම් වල ගත කළත් ජීවත් වෙන්නේ මහගෙදරය. එය එසේ වන්නේ කෙසේදැයි අප සෙවිය යුතුය. මීට ප්‍රධානතම හේතුව නම්, කෑලි ගණනට නිව්ස් ගහන මීඩියා ගේම් එකට ලංකාවේ දේශපාලනය ගොදුරු වීමය. එය සම්පූර්ණයෙන්ම අහුවුණු තත්ත්වයකි. සමහර විට, අපි අහුවුණා නෙවෙයි අපි විසින්ම ඒවා පාවිච්චි කළා යැයි දේශපාලඥයින්ට හිතෙනවා ඇත.

පක්ෂයේ මධ්‍යම කාරක සභා, කෘත්‍යාධිකාරී මණ්ඩල රැස්වීම් වල සිට කොටහළු ගෙවල් මළගෙවල් දක්වා දේශපාලනඥයින් සහභාගී වන හැම තැනකම පාහේ මයික් කීපයක් කිහිලි ගන්නාගත් මාධ්‍යවේදීන් සිටියි. ඔවුන් මයික් එක දිග්කර මොකක් හෝ ප්‍රශ්නයක් අසයි. දේශපාලනඥයාද, ටීවි එකේ පත්තරේ මූණත්තහඩුව දමා ගැනීමට ලද අග්‍රගන්‍ය අවස්ථාවක් යැයි සිතා ලද පින් මහිමයෙන් ප්‍රයෝජන ගෙන මොකක් හෝ කතාවක් දොඩවයි. ඒක ටීවී එකේ පත්තරේ ප්‍රසිද්ධ වීමෙන් පසු ප්‍රතිඋත්තර බදියි. ආයේ ආයේ දෙපැත්තට කියවා ගනියි. කවුරුන් හෝ කෙනෙක් මලගෙදර අවසන් වී පාඩුවේ ආපසු නොයා, මයික් ඉස්සරහා කයිවාරු ගසන්නට යෑමෙන් අවසානයේ එය ජාතික දේශපාලන මාතෘකාවක් බවට වෙයි. අනෙක් සියලු දෙනාද එළියට දුවන මෙරුවන් වාගේ ඒඒ පස්සෙන් දුවයි.

කෙසේ නමුත්, මේවා පත්තු කර ගැනීමෙන් රටට මොන නස්පැත්තියක් වුණත් මේවායෙන් ප්‍රතිලාභ ලබන පාර්ශවයක් ඇත. ඒ මාධ්‍යයි. මිනිස්සු දේශාපාලන ඕපදූප අසන්නට කැමතිය. කැමති දේ ප්‍රචාරය කිරීමෙන් ඒ ආයතන වෙත ජනතා ආකර්ශනයක් ලැබේ. ඒ ඕපදූප හටගන්නේ ගැටීමක ප්‍රතිඵලයක් ලෙසනම් ගැටුම් ගැන කතා අසන්නට මිනිසුන් තුළ ඇති ස්වභාවික ප්‍රබෝධය තවදුරටත් තමන්ට වාසියක් කරගත හැක. වැඩිවැඩියෙන් ජනතාව අතර ආයතන ප්‍රසිද්ධ වන විට වැඩිවැඩියෙන් ආදායම් ලැබේ. වැඩිවැඩියෙන් ආදායම් ලැබෙන විට වැඩි වැඩියෙන් ලැභය. ලාභය වැඩිවැඩියෙන් ලැබෙන විට ඉන් කොටසක් තමන්ගේ ආයතන වල වැඩ කරන අයට බෙදා දිය හැකිය. වැඩිවැඩියෙන් ලාභය තමන්ටද හිමිවන විට, ඒවායේ සේවකයින්ද වැඩිවැඩියෙන් තමන්ට ලාභ ලැබිය හැකි ක්‍රමය ගැන සොයා බලයි. මේ ලාභ ලැබෙන්නේ අහවල් ක්‍රමයේ ප්‍රතිඵලයක් හැටියට හටගත් චක්‍රයේ කොටසක් ලෙස බව වටහාගත් පසු මාධ්‍ය වෘත්තිකයින්ද වැඩිවැඩියෙන් එවැනි අවස්ථාවන් නිර්මාණය කරයි. මේ චක්‍රය සසර චක්‍රය වාගේ නිමක් නැතිව කැරකෙයි. මේවාට මැදිවී කොටස්කාරයෙක් වූ පසු ඒ චක්‍රයෙන් ගැලවිය නොහැක.

මේ තත්ත්වය, ටීවි එකේ පත්තරේ මූණ පෙන්නා ගන්නට ආශාව ඇති හා සර්ගේ වොයිස්කට් එකක් නිව්ස් එකේ දැක්කා කියා කී විට ආහ්ලාදයක් ලබන දේශපාලනඥයින් වැඩිවැඩියෙන් පහළ වීමට සමානුපාතික වේ. අවම වශයෙන් පසුගිය වසර දහයක පමණ කාලයේ මේ වොයිස්කට් දේශපාලනය පිළිබද නිවැරදි ප්‍රස්ථාරයක් ඇදගන්න සමත් ජගතෙක් වීනම්, වොයිස්කට් දේශපාලනයේ ජනප්‍රියත්වය වැඩිවීම හා අභ්‍යන්තර දේශපාලනයේ අර්බුදමය තත්ත්වයන්ගේ ඉහළ යාමට දක්වන සමානත්වය හොදින් වැටහෙණු ඇත. ඉස්සර මාධ්‍යයට යමක් කියන්නට වුවමනා වූ විට සංවිධානාත්මක හා විධිමත් මාධ්‍ය සාකච්ඡා පවත්වයි. එක්කෝ උත්සවයක පැවැත්වූ කතාවක් මාධ්‍ය උපුටා දක්වයි. දැන් එවැනි මාධ්‍ය සාකච්ඡා පවත්වන්නේම නැති තරම්ය.

අප කුමක් කරමුද. මුලින්ම කළ යුත්තේ දේශපාලනඥයින්ට ටීවී පත්තර වලට මූණදමාගැනීම හා වොයිස්කට් දීම සම්බන්ධයෙන් ඇති හීනමානය තුරන් කළ යුතුය. ඒ වාගේම, අනෙක් හැම කෙනෙකුටම වාගේ දේශපාලනඥයින්ටද කියන කරන ගැන විනයක් අවශ්‍යය. මයික් එකක් දුටු පමණින් දුවගෙන ගොස් රෝසමලේ නටුවේ කටූ සිංදුව කීමට කුඩා දරුවන්ට ඇති ආශාවෙන් දේශපාලනඥයින් ගලවා ගත යුතුය. එසේ නොවන්නට, මේ රටේ ජනතාවට දේශපාලනඥයින් විසින් ලබාදෙන නොනිමි ආතල් නොනවතිනු ඇත. දේශපාලනඥයින් අපට ආතල් දුන්නාට කමක් නැත. නමුත්, අර්බුදය නම් ඔවුන්ට අදාල කාර්යය එය නොවීමයි.

Wednesday, April 4, 2018

කරන දේ නොකීම සහ කියන දේ නොකිරීම



[Resa Newspaper - රැස පුවත්පත අද 'තුමනි' තීරුව • පිටුව 10]

අලුත් ආණ්ඩුව පත් වූ දා සිටිම තිබුණේ රටේ නැති රාජකාරීන්ය. ඒවාගෙන් බොහෝමයක් එදාවේල ගැට ගසා ගැනිම සදහා නිර්මාණය වූ හෝ නිර්මාණය කළ ඒවා මිසක්, සාතිශය බහුතර ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියන්ගේ හෝ රටේ ඉදිරි ගමන වෙනුවෙන් පයිසයක තරම්වත් වැදගැම්මක් නොතිබූ ඒවාය. ඊළග ජනාධිපති ඡන්දය සහ ඊට අදාල අපේක්ෂකයින් ඉන් එකකි. කාලයෙන් කාලයට එන අලුත් අගමැති කෙනෙක් තෝරා ගැනීමේ ප්‍රශ්නය ඒ වාගේම තවත් එකකි. මේ හැරුණු විට උදේට එකක් දවාලට එකක් සහ රාත්‍රියට තවත් එකක් වශයෙන් වේලෙන් වේලට මෙවැනි ඒවා පැමිණියේය. ආපසු ගියේය. මුහුදු රළ වාගේ මේ චක්‍රය අදත් එසේම සිදු වේ. අගමැතිට එරෙහි විශ්වාසභංග කතාවද අනෙක් ඒවාට වඩා තරමක් උස නමුත් පෙර වාගේම හුදු රැල්ලක් පමණක් බව ජනතාවගේ හැගීමයි. පෙනෙන්නට ඇත්තේද එයයි.

කෙසේ නමුත්, මේ ආණ්ඩුව පත් වූ දා සිටම කියන දේ නොකිරීම සහ කරන දේ නොකීම ගැන එල්ල වන චෝදනා තෙරක් නොපෙණෙන තරම්ය. ඒවා මැතිවරණ පොරොන්දු ලේඛන වල ඇති දේ සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම, ඉන් පසුව කලින් කලට මතු වූ විවිධ කාරණා සම්බන්ධයෙන්ද තත්ත්වය එසේමය. අනෙක් අතට ඡන්දයේදී සිදුවූ තද දිගැස්මෙන් පසු ආණ්ඩුවේ පාර්ශවයන්ද වේදිකාවක් වේදිකාවක් ගාණේ කීවේ අපි කරන දේවල් මිනිස්සු දන්නේ නැති බවයි. අනෙක් පැත්තෙන් පුරවැසියන් කීවේ, ‘කරපුවා අපි දැනගන්න නම් ඔයාලා කියන්න එපැයි’ කියාය. කරුණු කාරණා කෙසේ වුවත්, කියන දේ නොකිරීම සහ කරන දේ නොකීම ආණ්ඩුවේ ජනප්‍රියත්වය හෝ ප්‍රසාදය සම්බන්ධයෙන් වන ප්‍රස්තාරය පල්ලම් බැසීමට හේතු වාසනා වූයේය.

ආණ්ඩුව විසින් සිදු කළ බොහෝ සංවර්ධන ව්‍යාපෘතිවල, ප්‍රගතිශිලී තීරණ ගැන මෙන්ම විවිධ තීන්දු ගැනීමෙන් අත් වූ සාධනීය ප්‍රගතීන් සම්බන්ධයෙන් තේරෙන සිංහලෙන් ජනතාවට කියා ගන්නට ආණ්ඩුව අසමත් විය. එක්කෝ, ඉස්තාලය වසන විට අස්සයා බොහෝ පිමි පැණ දුවා අවසන්ය. අලුත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් පිළිබද සංවාදය, ආගමික හා ජාතිකත්ව සම්බන්ධ කාරණා ආදී සෑම කුදුමහත් කටයුත්තකදීම මේ අවුල අපි දුටුවෙමු. එසේ නොමැතිනම්, තමන්ගේ වැඬේට අදාල ක්‍රෙඩිට් එක ලබා ගැනීමට එක්කෝ ආණ්ඩුවට වුවමනාවක් තිබුණේ නැත. නැතිනම් ඊට අසමත් විය. ඇස්පණාපිට පුරන් වූ හෝ යෝජනාවක් හැර පස්පිඩැල්ලක්වත් කපා නොතිබූ ව්‍යාපෘති පරිසරයන් සාර්ථකව අවසන් කර අස්වැද්දූ ආණ්ඩුව කුඹුරෙන් ගොඩට එන්නට පෙර එහි කීර්ති ප්‍රශංසා අස්වැන්න වෙනත් පාර්ශවයක් විසින් ඩැහැ ගෙන තිබුණේය. මොරගහකන්ද, රාජගිරිය ගුවන්පාලමේ සිට ලෝටස් වටරවුමේ වතුර මල දක්වාම වූයේ එයයි.

එපමණක් නොව, උපයන විට ගෙවිය යුතු ආදායම් බද්ධක් පිළිබද මාධ්‍ය තුළ මෙන්ම බස් කෝච්චිවල හා හන්දිවල ලොකු හාහූහවක් පසුගිය සතියේ ඉපැදුණේය. දින කීපයක් ගෙවුණත්, සාමාන්‍ය ජනතාවට තේරෙන භාෂාවෙන් සිදු වූයේ කුමක්දැයි පැහැදිලි කිරීමට ආණ්ඩුව අපොහොසත් වූ බව අප දුටුවේය. ඒ වෙනුවට හිතමිත්‍රාදීන් අතින් සිදු වුණේ, උඹේ පඩිය කීයද අසමින් කොලොප්පම් කිරීමක් පමණි. එදා අද සහ හෙට අයබදුවල උච්ඡාවචනයන් ගැන සරල වගුවක්වත් ජනතාවගේ දැනගැනීම පිණිස ප්‍රසිද්ධ වූ බව අප නොදැක්කෙමු. ඒ නිසාම ඒඒ අය තමතම නැණ පමණ හා වාසි පමණ ඒවා විග්‍රහ කර සමාජගත කළේය.

එය එසේ වූයේ ඇයිදැයි ස්වයං විවේචනයකට යන්නට පවා දැන් කාලය ගෙවී ගොස් වැඩි තරම්ය. නමුත් එය එසේ වූයේ කෙසේදැයි කල්පනා කිරීම දේශපාලනික වාසි අවාසි අරඹයා නොව, අනාගතයේදී අතීතය පිළිබද විමසිලිමත්වන අයගේ හුදු දැනගැනීම පිණිසවත් ලෙහා තැබීම වටිනේය.

වත්මන් ආණ්ඩුව පත්වූ දා පටන්ම වේලෙන් වේලට අලුත් වන බල දේශපාලනික මාතෘකා කරළියට පැමිණි බවත් ඒ වේගයෙන්ම ආපසු ගිය බවත් ඉහතින් කීවෙමි. ඒ බොහෝමයක් මුලින් මුලින් ජනතාවගේ උනන්දුව ඇති කළ හා කුකුෂ වර්ධනය කළ මාතෘකා වුවත් අද වන විට බල දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් කොළඹ ටවුමේ ඉදිවන කතාසාප්පු සහ ඇති වන රථ පෙළපාලි ගැන මුළු රටේම දහපහළොස් දහසකට හැර පොදු ජනතාවට කිසි උනන්දුවක් නැති බවක් පෙණෙන්නට ඇත. බල දේශපාලන සෙල්ලම් ගැන ජනතාව උනන්දුය. නමුත්, ඕනෑම දෙයක් ඕනෑවට වඩා ඕනෑම නෑ න්‍යාය අනුව දැන් නම් මිනිසුන්ට ඇති කරන්නේ දරුණු හිසරදයක් හා වෛරයකි. පළමුව උද්යෝගීවත් දෙවනුව සාමාන්‍යබවකිනුත් ඇති වූ මේ බල දැගලිල්ල දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම සමාජ ප්‍රහසනයකි. දවාලේත් නිල් සහ රතු ලයිට් පත්තුවෙන වාහන කොළඹ නගරයේ තැන තැන පිස්සුබල්ලන් සේ සීසීකඩ දිවීම දෙස මිනිස්සුන් බලා සිටින්නේ අප්‍රසන්න බවකිනි.

පාලකයින් හා නායකයින් ප්‍රහසනයක කොටස්කරුවන් වී, ඒ ප්‍රහසනය තමන් විසින් ෆුල් සීරියස් ගෙන දුවන විට ජනතාවට සීරියස් වී ඇත්තේ ආණ්ඩුව කරන දේ සහ කියන දේය. ජනතාවගේ සීරියස් ප්‍රශ්නයට උත්තර දීම වෙනුවට ආණ්ඩුව ජනතාවට විහිළු සැපයීම පමණක් දක්නට ඇත. එහෙයින්, අද සවස ප්‍රතිඵලය කුමක් වුවත් හෙට දවසේ ජනතාවගේ සීරියස් තීරණ ආණ්ඩුවට දරා ගැනීම පහසු නොවනු ඇත.

Wednesday, March 21, 2018

ඔබට ඒ වෙඩි හඬ නෑසේද..




තොග පිටින් මිනිසුන් මිය ගියත් ඉලක්කම බලා වගක් නැතිවම තමන්ගේ වැඩක් කරගත් යුගයක් නිමාකර අදට දශකයකට ආසන්නය. එකල්හි අප පුදුම වූයේ, නොමැරී ගෙදර ආවේනම් මිස මහමගදී මිය ගියානම් නොවේ. ඉන් පසුද ටික කාලයක් බෝම්බ, පිස්තෝල, ඝාතන, මරාගෙන මැරීම්, තුවක්කුකරුවන් වැනි වචන ඇසීම අපට අමුත්තක් නොවිණි. නමුත්, යම් කාලයකින් පසු ඒවා තරමක් දුරට තුළනය වූ බවක් අප දුටුවේය. එවැනි පසුබිමක් තුළ දැන් දැන් යළිත් පාතාල සෙල්ලම් ගැන වැඩියෙන් අසන්නට ලැබීම අප කාගේත් සිත් දිගස්සන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. ගෙවුණු මාස තුනේදී එම ගණයේ වෙඩි තැබීම් පහළොවක් පමණ වාර්තා වූ බව වාර්තා වේ. ඒවා බහුතරය කොළඹ අවටය. කොළඹ යනු රටේ අගනුවරයි.

ඒ කිසිවක් ගැන සාමාන්‍ය මිනිස්සු තරම් ආණ්ඩුව කලබල වූ බවක් අප නොදැක්කෙමු. එය රටේ නිදහසට විශාල බලපෑමකි. නීතියේ පාලනයට, සමාජ සංහිදියාවට තර්ජනයකි. පොලීසිය රැකවල් දමා සිටින කලාපයන් තුළදී පවා දවල්, රෑ, පාන්දර, සවස කියා වෙනසක් නැතිවම රහසේම පැමිණ රහසේම කොකා ගස්සා රහසේම පලාගිය බව ඇසෙන්නට ඇත. මෙවැනි දේ මගින් රටවැසියා තිගැස්මට, භීතියට පමණක් නොව, සෙනග ගැවසෙන තැන්වල එක්වරම සටපට ගා වෙඩි පුපුරන්නේ නම් කුමක් සිදුවන්නේදැයි සිතාගැනීමට නොහැකිව භ්‍රාන්තව සිටින බව පමණක් අපි දකිමු. පාතාලය හා කප්පම්කරුවන් වැන්නවුන් හිස එසවීම සාමාන්‍ය ජනතාවට අමතරව, ව්‍යාපාරිකයින්, යමක් කමක් ඇති අය හා සමාජ ක්‍රියාකාරිකයින් වැන්නවුන් මහත් භීතියට පත් කරන්නකි. ඔවුහු නිහඩ වීම හා නිෂ්ක්‍රීය වීම රටකට හොඳ මදිය. ඉන් සමාජයට සිදුවන නිෂේධනීය බලපෑම අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත. නිතර නිතර වෙඩි පුපුරපු කිසි තැනක් දියුණු වී නැත.

එහෙයින්, මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ ප්‍රතාපවත් බවට හා අභිවෘද්ධියට වින කටින දේ මර්ධනය හෝ පාලනය කිරීම මානව නිදහස රැකීමේම කොටසක්ය. එය ආණ්ඩුවේ වගකීමයි. කැමති තැනක ජීවත්වීමට, නීත්‍යානුකූල රැකියාවක හෝ ව්‍යවසායක නියැලීමට පුරවැසියනට ඇති අයිතිය හුදු මානව අයිතියක් ලෙස පමණක් නොව, මූලික අයිතියක් ලෙසද රටතුළ පිළිගෙන ඇත. එවැනි පසුබිමක් තුළ එකී සංසිදීමට අභියෝග කරන්නවුන් මර්ධනය කිරීම මානව අයිතිය පමණක් නොව රටේ මූලික අයිතිය පවා තහවුරු කිරීමේ වෑයමක් ලෙස සැලකිය යුතුය. එහෙත්, දරුවන් නැළවීම සහ සමාජ විරෝධීන් මර්ධනය යන දෙකම එකම විධික්‍රමයකින් කළ නොහැකි බව නම් කිව යුතුය. සංවිධානාත්මක සමාජවිරෝධී ක්‍රියාකාරකම් සාර්ථකව මර්ධනය කළ ලොව සෑම රටක්ම ඔප්පු එය කර ඇත. එවැන්නක් කිරීමට නම් අවංක උනන්දුවක් තිබිය යුතුය. පොදුජන නිදහස හා අභිමානය රැක්ක යුත්තේ ඔවදන් දීමෙන්ද ඇග බැඳීමෙන්ද දඩුවම් දීමෙන්ද නැතිනම් වෙඩි තැබීමෙන්ද යන්න තීන්දු කිරීම ආණ්ඩුවේ වැඩකි. ඒ වෙනුවෙන් ජනතාව ගෙවති. කැපකරති. පාලකයින්ට සැපදෙති. බලය දී ඇත. ජනතාවට අවශ්‍ය අවසන් උත්තරය දැන් අප නිදහසේ හුස්ම ගැනීමට තරම් සුරක්ෂිතද නැද්ද යන්න පමණි.

මේ එළියේ සරන්නේ හාම්පුතුන් නොවන බවත් ඔවුන්ගේ හීලෑ බල්ලන් පමණක් බවත් රට දන්නා කරුණකි. යථාර්ථය නම්, දඩාවතේ යන බල්ලන් එකෙක් දෙන්නෙකුට ඉන්ජෙක්ෂන් දෙන විට අනෙක් හාම්පුතාලා තමතමන්ගේ බල්ලන් කූඩුවල ගාල් කර ගනිති. එක්කෝ, එකක් දෙකක් ආරංචි වන විට ස්වේච්ඡාවෙන්ම ඔවුන්ිසීන් එකෙන් අයින් වෙනවා’ ඇත. නමුත්, ඒවා මර්ධනය කරන්නට සූදානම් වන විට තරහා සමනය කරන්නට, බේරා ගන්නට, ඩීල් දමන්නට එන අයගේ සමාජ, දේශපාලන හෝ මුල්‍යමය බලයන් හමුවේ දෙකට නැවී ඇඹරී පස්සට අඩි තබා ඒවා කළ නොහැක. බොහෝ අයගේ විශ්වාසය නම්, අනෙක් සියලු මෘග ක්‍රියාකාරකම් වලදී මෙන්ම මේ හැම කෙළිකාරකමක් පිටුපසත් දේශපාලනයේ අන්කොන් ගෑවී තිබීම නිසා මේවා පාලනය කිරීමට නොහැකි වී ඇත යන්නය. හිතවත්කම්, පක්ෂපාතීකම්, අපේකම්, ගමේකම් ගැන නොසිතා කොන්ද පණ ඇති තීන්දුවක් ගත යුතුය. ඊට අවශ්‍ය බලය ජනතාව විසින් ජනවරමක් ලෙස දී ඇති ඇත. අනෙක් අතට ව්‍යවස්ථා නීති ආදියෙන් පිරිනමා ඇත.

පාතාලය මර්ධනය කරනවා, කුඩු නවත්තනවා, රට සුඛිත මුදිත කරනවා ආදී වශයෙන් ලෝකෙට පෙණෙන්නට කයිවාරු ගැසීම පමණක් තිබී ඒවා කළ නොහැක. රටේ මිනිසුන්ගේ මානව නිදහස වෙනුවෙන්, ඊට බාධා කරන්නවුන් හොඳින් හෝ නරකින් ‘සීන් එකෙන් අයින් කළ යුතු’ය. නමුත්, එවැන්නක් වූ බවක් පෙණෙන්නට නැත. සමහරු සමහර දේ නෑසුණු කන් ඇතිව ඉන්නේ බියගුළු බව නිසාදැයි ජනතාවට සිතේ. පාතාලය, කුඩු හෝ කප්පම් හෝ මැඩීමට වුවමනා නම් අවශ්‍ය වන්නේ වුවමනාව පමණි. නමුත්, අපට පෙණෙන හැටියට නැත්තේද වුවමනාවයි .එක්කෝ දෙපැත්ත බැලන්ස් කරනවා විය හැක. එය එසේ නම්, මෙය ආසියාවේ චිකාගෝව වීම නවතාලනු නොහැකි වනු ඇත.

බංගලියෝ පෙණේ පිප්පීමෙන් පසු.


නිදහස් කුසලාන ක්‍රිකට් තරගාලවිය අවසන් විය. අපේ නිදහස වෙනුවෙන් සංවිධාන වුණු මේ තරගාවලිය අපි නැතිව අවසන් විය. බංගලියෝ අපට පෙණේ පිප්පූහ. අපි ඉන්දියාන්කාරයින් ලවා බංගලියන්ට පෙණේ පුම්බා පෙන්නා හිත හදාගත්තා. එසේ හිත රවට්ටාගත්තාට, අපි පිළිගත යුතු යථාර්ථවාදී සත්‍යය නම් බංගලියෝ මෙන්ම ඉන්දියන්කාරයෝද අපට පෙණේ පිප්පූ බවයි. සාමාන්‍යයෙන්ම මේ වගේ තරගාවලියක් පරාජයට පත් වූවාට පසු එකඑක වර්ගයේ පණ්ඩිත වාක්‍ය කියමින් අරෙහෙමයි මෙහෙමයි කියා පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ පවත්වන සහ නිරීක්ෂණ නිගමන වාර්තා දෙන අය ඕනෑ තරම් ඉන්නා නිසා ඒ නිගමන කතාද දැන් වැඩකට නැති වහසි බස් පමණක් වී ඇත. කෙසේ නමුත්, මට නම් පෙණෙන්නේ නිදහස් කුසලානයේදී අත්වූ ඉරණම, හරියටම පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ප්‍රතිඵල ඉරණමට සමානය. එනම් හිත රවට්ටාගත්තාට, ඇත්ත වසන් කළ නොහැක.

පසුගිය වසර කීපය සැලකීමේදී හාවා හඳ දකින්නා වාගේ එහෙන් මෙහෙන් තරගයක් හෝ තරගාවලියක් දිනා තිබුණාට, ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම සිටින්නේ ජයග්‍රාහී මානසිකත්වයක හෝ තරග දිනන තත්ත්වයක නොවන බව අප පිළිගත යුතුය. ඒ වෙනුවෙන් කළ යුතු දේ කුමක්දැයි ටිකට් එකක් අරගෙන හෝ ටීවී එකේ චැනල් එක මාරු කරගෙන ක්‍රිකට් මැච් බලන ප්‍රේක්ෂකයින්ට තක්කෙටම කිව නොහැකි වුවත්, ක්‍රිකට් වලම ජීවත්වන පුද්ගලයින්ට ඒ ගැන අදහසක් තිබිය යුතුය. නමුත්, ක්‍රිකට් බලන අපට පෙණෙන්නට ඇති එක දෙයක් ඇත. එනම්, යටකී පුද්ගලයින්ට සිදු වී ඇති දේ හා සිදු කළ යුතු දේ ගැන අදහසක් තිබිය යුතුයැයි අප විසින් පූර්වෝපකල්පනය කළද ඔවුන් සතුව එවැනි අදහසක් නැත යන්නයි.

බංගලියන් දක්ෂයන් බවට පත් වී ඇත. ඒ ගැන විවාදයක් නැත. ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම ටෙස්ට් වරම් ලබා දෙදශකයක් ගෙවෙන විට ලෝක කුසලානයක් ඇතුළු කුසලාන කප්පරක් දිනා තිබිණි. ඒ නිසා, අප පුදුම විය යුත්තේ ටෙස්ට් වරම් ලබා දශක දෙකකටත් කිට්ටු බංග්ලාදේශ ක්‍රීඩකයින් එසේ නොවූයේනම් මිස එසේ වූයේනම් නොව. හැත්තෑව අසූව දශකයේ පතාකයින්ව සිටි බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන්ට වූ දේ පිළිබද අප කල්පනා කළ යුතුය. අද වන විට ක්‍රීඩාකරන්නට එකොළොස් දෙනෙක් සොයා ගැනීම පවා අපහසු තත්ත්වයටම ක්‍රිකට් පිරිහී ඇත. 2016 වසරේ ඉන්දියාවේ පැවති විස්සයි විස්ස ලෝක කුසලාන තරගාවලිය දිනූ කොදෙව් පිළේ නායකයාගේ කතාව අප යළියළිත් සීරුවෙන් ශ්‍රවණය කළ යුතුය. එක පැත්තකින් එය උත්ප්‍රේරකයක් වනවා සේම, කොදෙව් ක්‍රිකට් වංශකතාව ඛේදවාචකයක් වූයේ ඇයිදැයි ඔබට දැණෙනු ඇත. අනූව දශකයේ කැපී පෙණෙන දක්ෂයින් වූ සිම්බාබ්වේ සහ කෙන්යානු කණ්ඩායම් අද සිටින්නේ කොතැනද. මේ සෑම කණ්ඩායමක්ම පාහේ පිරිහෙන්නට හේතු වූයේ පරිපාලනමය වශයෙන් ගත යුතු තීන්දු නොගැනීම සහ නොගත යුතු තීන්දු ගැනීමෙන් බව නොරහසකි.

ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට ක්‍රීඩකයින් තේරීමේදී පාසල, ගම, ක්‍රීඩා සමාජය, ඥාති හිතමිත්‍රාදී සබදකම් පමණක් නොව දේශපාලනික මතය යනේවා වඩාත් සැලකිළිමත් වන බවට අරක මේක යැයි ඇගිල්ල දිගුකර පෙන්වීමට තරම් භෞතික සාක්ෂි නැතත් සංඥානනය වන දේවල් ඇති බව කවුරුත් පිළිගන්නා බව පමණක් දනිමි. ජනවාරි 17 වැනිදා යෝගානන්ද විජේසුන්දර මහතාට ප්‍රණාම පුදකළ උළෙලේ හිටපු නායක අර්ජුන රණතුංග විසින් වරායට ක්‍රීඩා කළ ක්‍රීඩකයකු වෙනත් ක්‍රීඩා සමාජයකට යාම සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ජාතික කණ්ඩායමට ක්‍රීඩා කළ බවට කළ කතාව ඊට කදිම විශේෂඥ සාක්ෂියක් යැයි විශ්වාස කරමි. ‘මල්ලි ඔයා අපේ ක්ලබ් එකට ගහන්න එන්නැත්තං, මං ඉන්නකල් සිලෝන් ටීම් ගහන්න හිතන්නවත් එපා’ යැයි එකම නම ඇති ක්‍රීඩකයින් දෙදෙනෙක් අතර සිදු වූ බව කියන සංවාදයක් ගැන මීට වසර ගණනකට පෙර මා අසා ඇත. ඒවා එසේ වන්නේ කෙසේද. ඒවා එසේ වන්නේ නම්, මේ පිටියේ ඉන්නේ දක්ෂයින්මද යන්න සැකමතු නොවන්නේද. විවිධ දක්ෂයින් දක්ෂතා නොවන වෙනත් ගැටළු හේතුවෙන් එළියේ ඉන්නා බවට මේවා ඉගි නොවන්නේද.

අද වන විට අප පත්ව සිටින අසරණබව හා කරකියාගත නොහැකි බව අහම්බයක් හෝ එකපාරටම සිදුවූවක් නොවේ. එය එක පැත්තකින් ක්‍රීඩකයින් ද ඇතුළු ක්‍රීඩාවේ සක්‍රීයව නියැලෙන්නන්ගේ මෙන්ම ඊට අදාල අනෙක් අනෙක් අයගේ දෝෂවල එකතුවකි. ඒ දෝෂ හදුනානොගන්නා තාක්කල් ඉදිරි පිම්මක් නැත. ඇත්තේ ආපස්සට යාමක් පමණි. එසේ නොවන්නට බංගලියන් පෙණේ පුප්පා නැවතුනද, ලෝකයේ ක්‍රිකට් බාලයින් සියල්ලෝම අප ඉදිරියේ කොකා පෙන්නනු ඇත.

Wednesday, March 14, 2018

බුදුහාමුදුරුවන්ට බුද්ධාගම ඉගැන්වීම

සමහර ඒවා මෘදුවට කීවාම තේරෙනවා. සමහර ඒවා ටිකක් දැඩිව කියන්න ඕනේ. හැබැයි සමහර ඒවා තියනවා එහෙම බෑ. එල්ලලා දෙකක් දීලා කීවහමයි තේරෙන්නේ. ඒත්, බුදු දහම හෝ බුද්ධ සාසනය කියන්නේ එල්ලලා නෙළලා අවබෝධ කරනවන එකක්වත්, එවැනි දේ තුළින් ආරක්ෂා කර ගත යුතු හෝ හැකි එකක් නොවේ. නමුත්, මේ කතාවත් සමහර අයට මෘදුවට කීවහම තේරෙනවා. සමහර අයට ටිකක් දැඩිව රළුවට. ඒත් සමහර අයට පොල්ලක් අරගෙන ඔළුවට ගහලා කීවාත් තේරෙන්නේ නෑ.

මෙලෙස දේවල් අවබෝධ කර ගැනීමේ හැකියාව හෝ විභවය අඳින ඇªම, කතාකරන භාෂාව, උපදින කුලය, ජනපදය හෝ පවුල අනුව තීන්දු වෙන්නේ නෑ. කවුරුහරි හිතනාවනම් ටයි කෝර්ට් දාන අයට වඩා හොඳට ජාතික ඇªමක් ඇන්දම බුදුදහම වැටහෙනවා කියලා, එහෙම නැත්තං ටයි කෝර්ට් අඳින මිනිස්සුන්ට වඩා හොඳට භික්ෂූන්ට දහම අවබෝධ වෙනවා කියලා ඒක සත්‍යයක් නෙවෙයි. පුද්ගලයෙක් භික්ෂුවක් විය යුත්තේ ද භික්ෂූන් සැමවිටම දේශනා කළ යුත්තේ තථාගත දහම මත පමණක් වුවද, ඇතැමුන්ගෙන් සිදු වන්නේ එය නොවන බව දක්නට අසන්නට ඇති දේවල් සහ ඒවායේ හිටපු පාත‍්‍රවර්ගයා දැක්කහාම ප‍්‍රත්‍යක්ෂ වෙනවා.

භාවිතාවෙන් අවුන්සයක්වත් නැති වුණාට, අපේ රට ධර්මිශ්ඨ සමාජයක්, ධර්ම රාජ්‍යයක් වාගේ කතා මෙටි‍්‍රක් ටොන් ගණනින් රැුව්පිළිරැුව් දුන් රටකි. ඒ හැම වෙලාවකම වගේ, අපිට අනෙකෙක් ඉන්නා බවත් අනෙකා සුන්නද්ධූලි කිරීමෙන් පමණක් මේ ස්වර්ග රාජ්‍යය නිර්මාණය කර ගත හැකි බවත් අපිට එවැනි රාජ්‍යයක් හදාගැනීමට බැරි වී ඇත්තේ දෙමළා හෝ තම්බියා නිසා යැයි ඇතැම් දෙනෙක් විශ්වාස කළා. අදත් එසේමය. නමුත්, එවැනි සමාජයක් වෙනුවෙන් අවශ්‍ය කරන අංගෝපාංගයන් ගැණවත්, හරය ගැණවත්, පවත්නා සත්‍යය බාධාවන් ගැණවත් පයිසෙකට මායිම් කළේ නැත.

ජාතිය හෝ ආගම රැුක ගැනීම හෝ ප‍්‍රවර්ධනය කිරීම හෝ කියා මිනී මැරීම, දේපල විනාශ කිරීම, කදු පිටින් මළ කදන් ගොඩ ගැසීම, ඇළ දොළ ගංගා රත් පැහැ ගැන්වීම බුදු දහමේ ඉගැන්වීම නොවේ. එවැනි ඉගැන්වීමක් කිසි ආගමික ශාස්තෘන් වහන්සේ නමක් දේශනා කරාවි යැයි මිලි තත්ත්පරයකට හෝ සිතීමට පවා නොහැක. මේ වෙනකොට සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් කවුරු වුණත් අපේ රටේ පුරවැසියන්ට තියන භයානකම අභියෝගයක් තමයි අරක්කු, සිගරට්, මත්කුඩු වගේ සාම්ප‍්‍රදායික ම්තද‍්‍රව්‍ය සහ ටැබා වගේ විකල්ප මත්ද‍්‍රව්‍යය. ඒ වෙනුවෙන් ගෙවන මුදල, ගෙවන ශ‍්‍රමය සහ විදින විදවිල්ල ගැන අපිට කිසි වගක් නෑ. ඒත්, ධර්මරාජ්‍යයක් හදන්න උවමනායි කියලා අධිශ්ඨාන කරන ඇතැම් අය කරන්නේ, කසිප්පු පොට්ල බාර්ල රා තැබෑරුම් පහුකරගෙන ගිහිං මුස්ලිම් එකෙකුගේ බේත්තෙල් කඬේකට හරි රෙදි කඬේකට හරි ගහලා එන. බුද්ධ දේශනාවේ වඩාත්ම වැදගත් වටිනාකමක් තියන දේ තමයි ප‍්‍රතිපත්තිය. එහෙම නැත්නම් පැවැත්ම සහ පිලිවෙත. හැබැයි අපේ නැත්තේම ඒ කෑල්ල. හරක් මස් කඩ වහන්න කියලා ගිණිතියාගත්තා, රටඅරක්කු බාර් වහන්න කියලා කටගොන්නක් කසිප්පු බීගන ගිහිං ගල් ගැහුවා.

අම්පාරේ කඬේ වඳ පෙත්තක් තිබුණා කියලා නටපු නඬේ අනිත් එවැනි නඩ වගේම නොකරපුම දේ තමයි බුද්ධ දේශනාව අනුගමනය නොකිරීම. එක අතිකින් ගුලියත් අනෙක් අතෙන් හුළුඅත්තකුත් අරගෙන කිසි හෙවිල්ලක් බැලිල්ලක් නැතිව ආකිමිඞීස් වගේ දුවන්න පටන් ගත්තේ ඒ නිසා. දැන් වෙනකොට වගේ වගක් නැති හලාල් හුටපටේ, අලූත් අවුරුද්ද කිට්ටු වෙනකොට එන කඩ විරෝධය, රෙදි විරෝධය වගේ මේ හැම එකක්ම එහෙමයි. මේ නුවණින් නොවිමසීමේ ගතිය සමාන වෙන්නේ තමන්ගේ බිරිඳ මැදපෙරදිග ගෘහසේවයට පිටමං කරලා කඩුවක් අරගෙන ගිහිං මරක්කලයට කොටන බේබද්දෙකුගේ හැසිරීම නොවේද. කරුණාකර වසලකම වෙනුවට මනුස්සකම තෝරාගන්න.

ආගමේ හෝ ජාතියේ නාමයෙන් මිනීමරලා ආගම උත්කර්ශයට නැංවීම වඩාත් සමීප වන්නේ දෙව්දත් දහමට මිස තථාගත දහමට නොවන බවත් ඒ හැගීම බුදුන් මරා බුදුබව අත්කර ගැනීමට වෑයමට සමානයි. මෛත‍්‍රීය පංචශීලය ධම්මපදය ත‍්‍රිපිටකය වැනි බෞද්ධයා හික්මවන කිසි තැක මෙවැනි දේ පසසා නැත. දහමට පිටුපා දහම රැුක්ක නොහැකි බව පමණක් කිව යුතුය. සියලූ සත්වයෝ නිදුක් වෙත්වා නීරෝගී වෙත්වා සුවපත් වෙත්වා කියන ආගමක්, මේ දක්කන්නේ කොහෙටදැයි හැෙ`ගන විට දැනෙන්නේ සංවේගයක්මැයි.

පුවත්පත පළ නොකළ කොටස :

(‘තෝ කවුද ඒවා අහන්න’ කියලා කවුරුහරි අහනවානම්) සිද්ධාර්ථ ගෞතම තථාගතයන් වහන්සේගේ අනුගාමික බෞද්ධයෙක් ලෙස මට එසේ අසන්නට අයිතියක් ඇති බව පමණක් කියමි.

Wednesday, March 7, 2018

යුද්ධය නිසා සාරවත් වුණු භූමියෙන් වැඩක් ගන්න.

[Bharatha Prabhashana Thennakoon ] අද රැස - Resa| 7 වැනි පිටුව

ඇගිල්ල දික්කරලා හඳ පෙන්නුවහම, හඳ දිහා නොබලා ඇගිල්ල දිහා බලන එක සමස්ත මානව සංහතියේම අඩුවැඩි වශයෙන් තියන ලක්ෂණයක්. මේ ගතිය එක් එක් සමාජ සංස්කෘතික භාවිතාවන්ට සාපේක්ෂව උච්ඡුාවචනය වෙනවා. ලංකාව වගේ රටක මේ ගතිය වැඩියෙන් දකින්න පුළුවන්. සමහර අය හිතාගෙන ඉන්නේ, මිනිස්සු තමන් පත් කරගත්ත ආණ්ඩුවේ වැරදි අඩුපාඩු පෙන්නලා දෙන්නේත් පාලකයින්ට දැනෙන විදිහට විවිධ ස්වරූපයෙන් ඒවා මතුකරන්නෙත අවි අමෝරාගෙන රාජ්‍ය විරෝධී කුමන්ත‍්‍රණ කිරීමේ පූර්ව සූදානමක් හැටියට මිසක්, අපේ ආණ්ඩු අපි නිවැරදි කර ගැනීමේ අටියෙන් නොවන බවයි. කවුරු මොනවා කීවාත් ඒ දිහා බලන්නේම, කුමන්ත‍්‍රණකාරයෝ, කඩාකප්පල්කාරයෝ, මරුවට යන රට විනාස කරන්න හදන ගේම්කාරයෝ කියන කෝණයෙන් නම් අන්න ඒ දැක්මම අර ඇගිල්ලයි හඳයි වගේ තත්ත්වයක්. මේ කියන්න යන කතාව හුදෙක් ආදරේට කියන එකක් මිසක් ආණ්ඩු පෙරළලා රජ වෙන්න ගහන ගේමක ප‍්‍රකාශනයක් හැටියට තේරුම් නොගනිත්වා කියලා මුලින්ම කියන්න ඔ්නේ.

ගිංතොට මොකද්ද සිද්ධික් වුණා. ඊට පස්සේ අම්පාරේ සිද්ධියක් වුණා. ඒ ගින්න වෙනත් වටයකින් තෙද්දෙණියේදී ඉහළට එනවා. මෙච්චර තැනින් තැන එක එක මුහුණුවරින් දේවල් මතු වෙනකොටත්, අවුල තියෙන්නේ මිනිස්සුන්ගේ මිසක් ඔවුනොවුන් ඉපදුණු ජාතියේ, අදහන ආගමේ හෝ කතා කරන භාෂාවේ නොවන බව පොදු ජනතාව අතරේ ප‍්‍රත්‍යක්ෂාවබෝධයක් ඇති කරන්න හැකි වුණේ නැති තරම්. ස්වභාවිකව හටගත් ගින්නක් කෘතිමව නිමා දැම්මහම යළිත් ඒ ගින්න වෙනත් තැනකින් ස්වභාවිකව උපදින්න පුළුවන්කමක් තියනවා. කොමිටි හෝ උපදේශක සභා පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ තිබ්බාත් මේ සම්බන්ධයෙන් වන නියමාකාර සමාජ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණයක් කරලා ඊට අදාලව විද්‍යාත්මක ප‍්‍රවේශයකින් මැදිහත් වෙන්න තවමත් අපි රටක් හැටියට අසමත්.

අවුරුදු තිහක යුද්ධයක් තිබුණු රටක් කියන්නේ සාරවත් සමාජ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණාගාරයක්. එක අතකින් ගෝලීයව ඵලප‍්‍රයෝජන ගන්න පුළුවන් විදිහේ ඓතිහාසික භූමියක්. එහෙම විද්‍යාගාර කෘතිමව නිර්මාණය කරන්න ලෝකෝ කාටවත් බැරිවෙයි. විශේෂයෙන්ම ජාති ආගම් කුල භාෂා පංති විවිධත්වයක් සමග වගේම විවිධ ආර්ථික උපායමාර්ගයන් සමග ජීවත්වන ජනතා විවිධත්වයක් ලෝකයේ මේ තරම් පොඩි ඉඩ ප‍්‍රමාණයකදී හම්බෙන්නේ අඩුවෙන්. එහෙම නැත්නම් නැති තරම්. ඉතිං අප කළ යුතුව තිබුණේ මේ විද්‍යාගාරය නිසි වටිනාකමක් එක්ක පාවිච්චි කරන එක. නමුත්, දැන් අපි කරමින් ඉන්නේ ඉන් ප‍්‍රයෝජන ගැනීම වෙනුවට ගිණි තියලා කුඩු කරලා විනාස කරලා දාන එක. අපි එහෙම කරන්න ගියොත්, එකක් බේදවාචකය තුළින් මතුවුණු වාසිසහගත සාරවත් භූමිය අපි නිස්කාරණේ නාස්ති කළ වෙනවා. ඒ වගේම, අනෙක් අතට අපි බේදවාචකයේ භූමියක් තවත් බේදනීය ඉරණමකට තල්ලූ කළා වෙනවා.

සමාජ විද්‍යා පර්යේෂකයින් සම්මන්ත‍්‍රණ ශාලා වලට වෙලා වාර්තා හදහද ඉන්නවාට වඩා කළ යුතු දේ තමයි, භූමියේ තියන ප‍්‍රශ්නයට අතරැුුහන එක. හැබැයි එහෙම කරන්න නම් ජාතීන් සහ ආගම් අතර යම් ප‍්‍රමාණයක හිත් නොහොදකම් සහ අනවබෝධයක් තියනවාය කියලා අපි කවුරුත් පිළිගන්න ඔ්නේ. නෑ නෑ එහෙම එකක් නෑ කියකිය ඉන්න තාක්කල් වැඩේ ලෙඩේ වෙනවා. යුද්ධේ ඉවරයි ප‍්‍රශ්නේ ඉවරයි දැන් ඔක්කෝම එකා වගේ කියකිය පාරම්භානවාට වඩා වැදත් දේ තමයි උත්සව සහ සැමරුම් වලින් වියුක්ත වුණු ඇත්ත සංහිදියා වැඩකට අතගහන එක. වේදිකාවකට නැගලා සිංහල දෙමළ මුස්ලිම් නැටුම් තුනක් නටලා සිංදු තුකක් කීවාට මහපොළවේ සංහිදියාව ඇති වෙයි කියලා හිතන්න අමාරුයි. මේ මොහොතේ මහපොළවේ ඇත්ත සංහිදියාව වෙනුවෙන් පරිශ‍්‍රමයක් දරන්න අපි සූදානම් නැත්තනම්, අපිට සිද්ධ වෙනවා ඒ වෙනුවෙන් පසුකාලීනව විශාල මිලක් ගෙවන්න ලෑස්ති වෙන්න.

Wednesday, February 28, 2018

ආණ්ඩුවේ උවමනාව සහ මහපොළවේ උවමනාව



[ජයතිලක තෙන්නකෝන්] සහ [භාරත තෙන්නකෝන්]


ගැඹුරින් සැලකුවත් සරලව ගත්තත් යහපාලනය යනු නීතියේ පාලනය හා යහපත් ආණ්ඩුකරණ යන එකිනෙකින් වෙන් කළ නොහැකි සංකල්ප වල එකතුවක්. එකිනෙකින් වෙන් කළ නොහැකි සිද්ධාන්තයක්. එනම් එහි පාලනය යන වචනයෙන් ආණ්ඩුකරණය යන අර්ථය ගැබ්ව ඇති නිසාම යහපාලනය යනු මොහොතකටවත් පාලනයක් නොමැතිකමක් නොවන බවත් එය යහපත් යැයි ලෝක සම්මත පාලනයක් බවත් තේරුම්ගත යුතුය. එහෙයින්, ආයතනයක් නීතියට අනුකූලව ක‍්‍රියාකරනවාද එකී ආයතනයේ ජනතාවට නිසි සේවය සැපයෙන්නේද යන්න සොයා බැලීමත්, එය එසේ සිදු නොවන්නේ නම් උපදෙස් දීම, රීති පැනවීම, චක‍්‍රලේඛ නිකුත් කිරීම, නියෝග පැණවීම, අකාර්යක්ෂම නිළධාරීන් ගැන පියවර ගැනීම මෙන්ම එකී ආයතනයෙන් අවශ්‍යයෙන්ම සිදු විය යුතු සේවය සිදු නොවනවා නම් ඊට අවශ්‍ය මැදිහත් වීමත් අදාල නීතිරීති වලට අනනුකූල නොවේ.

ඒ න්‍යාය ලංකාණ්ඩුවටද එසේමය. නමුත්, නිළධාරීන්ද පාලකයින්ද අද වන විට යහපාලනයේ සැබෑ අර්ථය මහපොළවේදී පටලවාගෙන තේරුම්ගෙන ඇති බව පෙණේ. මේ ආණ්ඩුව බලයට පත් වූ දා සිට වර්ජන හා උද්ඝෝෂණවල ඉවරයක් නැත. පැය ගණන් මාර්ග අවහිර කරගෙන උද්ඝෝෂණය. ඒ හැම වේලාවකම ආණ්ඩුව සුරතල් වූවා මිස, රටට සිදුවන අවමානය හා අලාභය ගැන හෝ වර්ජකයින් සිදු කරන අසාධාරණකම් ගැන තැකීමක් කරනු දුටුවේ නැත. පොඩි මිනිස්සු පමණක් නොව, වෛද්‍යවරු වැනි විවිධ පරිපාලන මට්ටමේ වැටුප් හා වරප‍්‍රසාද ලබන නිළධාරීන්ද වර්ජනය කිරීම ජනප‍්‍රිය අවියක් කරගෙන ඇත. රටවැසියා විඳිනා දුක් අපමණය. පීඩාවට පත්වන ජනතාව නොකානොබී පැය ගණන් මහමග දුක්විඳිමින් ඉන්නා අතරතුර, මේ ආණ්ඩුව උද්ඝෝෂණ හා වර්ජන වලට දී ඇති නිදහස ගැන උදම් අනමින් ආණ්ඩුවට ආශීර්වාද කරනු ඇතැයි සිතිය හැකිද. යහපාලනය අනුවම මේවා පාලනය කිරීමේ ක‍්‍රම ගැන හෙඳින් සඳහන් වුවත්, ඒවා කි‍්‍රයාත්මක නොකර බලා සිටියේය. 

එසේම, මහාමාර්ග ඇමතිවරයා ප‍්‍රමුඛ කණ්ඩායමක් අධිවේගී මාර්ගයේ කඩවත දක්වා කොටස විවෘත කළ අවස්ථාවේදී කාන්තාවන් විසින් හිටපු ජනාධිපතිවරයාගේ රුව සහිත පුවරුවක් ඔසවාගෙන මාර්ගයට පැමිණ කරන ලද විකාරය ජනමාධ්‍ය ඔස්සේ ප‍්‍රචාරය විය. තවත් මේ හා සමානම සිද්ධීන් ගණනාවක් මාධ්‍ය වාර්තා කර තිබිණි. ඒ ආරම්භයකි. එම තත්ත්වය මුලින් මුලින් පට්ට ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදීයැයි හැගුණද, ගැඹුරින් විමසීමේදී කෙතරම් ජුගුබ්සාජනකද. දයා ගමගේ, දුමින්ද දිසානායක, රංජන් රාමනායක ඇතුළු ඇමතිවරුන් කීප දෙනෙකුටම, රාජ්‍ය සේවකයින් ප‍්‍රසිද්ධියේ බැණ වැදුණු බවද ආයතන තුළදී හයිකාරකම් පෙන්වූ බවද ජනමාධ්‍යවල ප‍්‍රචාරය වීම මේ පටලැවිල්ලේ කූඨප‍්‍රාප්තියකි. නමුත්, එය කිසිසේත්ම කෙළවරක් ද නොවේ. මෙය හරියටම පාසලේ ළමුන් පළමුව රහසේ රතිඤ්ඤා පත්තුකර පසුව කෙළින්ම ගුරුවරුන්ට පහර දෙනවා හා සමාන ඛේදවාචකයකි. එවිට බලාසිටින අය පාසලේ විනය පිරීහී ඇති බවටත් නිසියාකාරයෙන් පාලනය කර ගැනීමට නොහැකි බවටත් දෝෂාරෝපණය කරන්නේ විදුහල්පතිට මිස ගුරුවරුන්ට හෝ ළමුන්ට නොවේ. 

මේවා ඉවසාගෙන සිටීම රජයේ නිහතමානීකම යැයි සිතා ජනතාව ආණ්ඩුවට ඡුන්දය දෙතැයි කිසිවෙක් සිතුවා නම් එය සිදුව නැත. සිදු වූයේ ජනතාව ආණ්ඩුවේ පාර්ශවය අත්හැර දමා, යළිත් දරදඩු පාලකයින් වෙත නැඹුරු වීමය. උද්ඝෝෂණ හෝ වර්ජන කළ පිරිස් පවා, තමන්ට වැඩවර්ජනය කිරීමේ නොනිමි නිදහස් ලබා දුන්නේ යැයි ප‍්‍රශංසා කොට ආණ්ඩුවට ඡුන්දය දුන්නේ නැත. සිදුවූයේ ඡුන්දයද අඩුවී ආණ්ඩුවේ ගාම්භීරත්වයද අභියෝගයට ලක්වීමය. (ගාම්භීරත්වය යනු කුමක්දැයි වටහා ගැනීමට එක නිදසුනක් ලියනු කැමැත්තෙමු. මින් පෙර සෑම යුගයකම පාහේ, ඇමතිවරයකු කොළඹ සිට නුවර යන්නේ නම්, මහපාරේ සියලූම හන්දිවල සිටින පොලිස් නිළධාරීන් නොසෙල්වී සීරුවෙන් සිටියි. විධායකයේ පාර්ශවකාරයෙක් පාරේ යන බව හැමෝටම දැනේ. එදා එසේ කළද, දැන් එසේ නොකිරීම නීතියට අනුව එකඟ විය හැක. නමුත්, මෙය ආණ්ඩුවේ ගාම්භීරත්වය පිළිබඳ කාරණාවක් බව පිළිගත යුතුය.* ආණ්ඩුවේ ගාම්භීරත්වයද රටවැසියා බලාපොරොත්තු වන දෙයකි. ගාම්භීර නොවන පාලනයන් සලකන්නේ නෝන්ජල් පාලන ලෙසය. එනිසා කුමන තත්ත්වයකදී වුව ද ආණ්ඩු, ගාම්භීරත්වය අත්නොහළ යුතුය. 

එවැනි ‘අඩුපාඩු’ද කරපින්නාගෙන යන ආණ්ඩුවට පාක්ෂිකයා ආරක්ෂා කර ගැනීමට හෝ රටවැසියා සතුටු කිරීමට කිසිම වුවමනාවක් නැති බව පෙණේ. සොරෙක් කොපමණ දේ සොරකම් කළේද යන්න ජනතාවට වැඩක් නැත. ජනතාවට දැනගන්නට වුවමනා වන්නේ, ඊට අදාලව ආණ්ඩුව කුමක් කළේ ද යන්නයි. ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ කතාසාප්පු වලින් හෝ ගෙවීමට ඇති ණය ගැන ගණන් හදා පෙන්වා ඵලක් නැති බව ණය ගත් අයටම හේත්තු වූ ජනතාව පෙන්වා දී ඇත. තෙල් හිගයට, පොහොර හිගයට වගකිව යුත්තෝ කවුරුන්ද ඔවුන් කුමක් වූයේදැයි ජනතාව නොදනිති. සංහිඳියාව ගැනද කුමක් කීවද ද‍්‍රවිඩ මුස්ලිම් පළාත්වල ඡුන්දය පාවිච්චි කර ඇති ආකාරය ගැන විමසා බැලීමෙන් පෙනී යන්නේ ජනතාව සංහිඳියාවද  ඕනෑවට වඩා ගණන් ගෙන නොමැති බවයි. මාධ්‍යයේ දෝරේ ගලන සංහිදියා ටෝක් පාර්ලිමේන්තුවේවත් නැති බව සිංහල පිටපතක් පමණක් අතැතිව වාර්තාවක් ගැන විවාද කරන්නට කැසකැවීමෙන් අපි දැක්කෙමු. 

ආණ්ඩුවකින් අපේක්ෂා කරන ගාම්භීර පාලනයක්ද සිදු නොවන, ජනතා උවමනාවන්ට උත්තරයක් දීමටද අසමත් ආණ්ඩුවක් ගැන ජනතාව කොයිතරම් කාලයක් විශ්වාස කරයිද. ඇමතිමාරු ඇස්බැන්ඳුමකින් තවදුරටත් ජනතාව ඇන්ඳවිය හැකිද. යුක්තිය ඉටු වීම ප‍්‍රමාද වීම, යුක්තිය ඉටු නොවූවා හා සමාන යැයි නීතියේ පිළිගත් ආප්තයක් ඇත. ජනතා අපේක්ෂාවන්ද එසේමය. එහෙයින්, ප‍්‍රමාදය පසුතැවිල්ලට හේතු වන බව සිහියේ තබාගන්න.

Wednesday, February 21, 2018

විශේෂ කොමිටි, කොමඩියක් විමට ඉතාම සමීප වී ඇත.



අපේ ගෙදර ප‍්‍රශ්නයක් ආවා රාත‍්‍රී කෑම වේලට කන්නේ මොනවද කියලා. බිරිඳ කියනවා, බත් කියලා. මම කීවා ඉඳිආප්ප කියලා. කතාව ඇදෙනකොට අපි තීන්දුවක් ගත්තා රාත‍්‍රී කෑම ගැන තීන්දුවක් ගන්න අපේ අක්කාගේ පුතා, බිරිඳගේ අක්කගේ දුව, අපේ පුංචි, බිරිඳගේ නැන්දා සහ සමෘද්ධි නියාමක ඉන්න පංච පුද්ගල කොමිටියක් පත් කරන්න. කොමිටියේ වාර්තාව එනකල් දවස් දෙකක්ම බඩ ගින්නේ ඉන්න බැරි නිසා අපි විවිධ දේවල් කාලා බීලා සාමාන්‍ය විදිහට ජීවත් වුණා. අවසානයේ, කොමිටිය දවස් දෙකක් රැුස් වෙලා නිගමනයක් දුන්නා වඩාත්ම සුදුසු, අපි දෙන්නා කතාබහ කරලා සුදුසු දෙයක් කරන එකයි කියලා. ඒ අස්සේ, අපේ අක්කගේ පුතා ඒ වාර්තාවේ ෆුට් නෝට් එකක් දාලා තිබ්බා,ගෘහ මූලිකයා ඔයානම් පිරිමියෙක් වගේ තීරණයක් ගන්නැතුව ඇයි මාමේ මේ පොඩිදේටත් කොමිටිදදා කොමඩියක් වෙන්න හදන්නේ කියලා. 
ඒක වෙනම කතාවක්. මං මේ කියන්න ආවේ වෙන දෙයක්. ප‍්‍රශ්නයක් ආවහම තනි හිතුවක්කාර තීන්දුවක් නොගෙන අවබෝධයැති අයගේ සහ ප‍්‍රාමාණික වියතුන්ගේ උපදෙස් අරගෙන යම් තීන්දුවක් ගැනීම හොඳ ලක්ෂණයක්. නායකත්වයකට පත් වුණාම ‘මං තමයි පොර’ කියන හැඟීම ආරූඨ කරගන්න මිනිස්සු අතරේ පිරිසක් සමඟ සාකච්ඡුා කරන්න තීන්දු කිරීමම එක්තරා කොලිටියක්. නමුත්, ඒක කොච්චර හොඳ වුණත්, ඒ ක‍්‍රමය බත්පතේ ඉඳලා රටක් ඇල්ලීම දක්වා කුදු මහත් සෑම අවස්ථාවකටම උචිත උපක‍්‍රමයක් නොවන බව නම් තේරුම් ගත යුතුය. ක‍්‍රිකට් වලදී හැම බෝලෙටම එකම ෂොට් එක ගහනවා වගේ, හැම ප‍්‍රශ්නෙටම එකම ක‍්‍රමවේදය අනුගමනය කරලා හරියන්නෑ. අනික එහෙම කරන්න නම් නායකයෝ පාලකයෝ උවමනා නෑ. උවමනා වෙලාවට හැමෝටම කන්දීලා තීන්දු ගන්නත් උවමනා වෙලාවට තනියම තීන්දුවක් අරගෙන ක්ෂණික උත්තරයක් දෙන්නත් නායකයෙක් දක්ෂ වෙන්න  ඕනේ. 

බුදුන් පවා, සමහර වෙලාවට සභාව රැුස් කරලා මතය විමසලා තීරණ ගත්තා වගේම අවශ්‍ය හැම වෙලාවකම තමන්වහන්සේගේ අවසානාත්මක තීන්දුව ලබා දුන් බවත් අපි කියවනවා. ඇතැම් විට බොහෝ දෙනා එපා කියනකොට පවා විවිධ තීන්දු අරගෙන ක‍්‍රියාත්මක කළා. එහෙමයි කියලා කිසි ප‍්‍රාඥයෙක්, බුදුන් කියන්නේ ඒකාධිපතියෙක්ය කියලා කියන්න ආවේ නෑ. සමහර විට එහෙම නොකළා නම්, බුදුන් කියන්නේ තීරණයක් ගන්න බැරි, පෞරුෂයක් නැති මනුස්සයෙක් කියලා කියන්න ඉඩ තිබුණා. 

පහුගිය කාලයේ රටේ මතුවුණු බොහෝ ප‍්‍රශ්න වලට නානාප‍්‍රකාර කොමිටි දාන බව නිරන්තරයෙන් අපි දැක්කා. සමහර ඒවා ඉතා ප‍්‍රශංසනීයයි. ඒත් සමහර කොමිටි සහ ඒවා දැමීම ගැන සමාජය තුළ තියෙන්නේ කල්මැරීමේ හෝ ඍජුබවක් නැතිකමේ ලක්ෂණයක් හැටියට ඒවා උපන්නා කියන අදහසක්. මොන ප‍්‍රශ්නයක් ආවත් මේකටත් කොමිටියක් තමයි කියලා කවුරු වුණත් පූර්වාකල්පනය කරන තත්ත්වයටම දැන් කොමිටි සුලභවෙලා. 

තමන් විසින් පාලනය මෙහෙයවිමේ ක‍්‍රමවේදය සහ ප‍්‍රතිපත්ති පිළිබඳ යෝජනා ඇතුළත් මැතිවරණ ප‍්‍රකාශනයක් ජනතාව වෙත ඉදිරිපත් කරලා, ඒ ප‍්‍රකාශනය ජනතාව විසින් අනුමත කිරීමෙන් පසු, ජනතාව, තමන්ගේ විධායන බලය ජනාධිපති සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලය වෙතත්, ව්‍යවස්ථාදායක බලය පාර්ලිමේන්තුවටත් පිරිනමලා තියනවා. එවැනි පසුබිමක, අවශ්‍ය විධායක සහ පරිපාලන තීන්දු ගැනීමේදී පාලකයින් කුකුසක් ඇති කර ගැනීමේ අවශ්‍යතාවක් නෑ. යළි යළිත් ඒ ගැන ජනතාවගෙන් අසමින් ජනතාවට කරදර කරමින් ජනමතය හෑල්ලූ කරන්න උවමනාවක් නැත. සිදුකළ යුත්තේ ඒවා ක‍්‍රියාත්මක කිරීමට අවශ්‍ය යාන්ත‍්‍රණය නිවැරදිවත් වේගවත්වත් ඇති කිරීම පමණයි. ජනතාව ආණ්ඩුත් එක්ක විරසක වෙන්නේ තමන් විසින් අනුමත කළ ප‍්‍රතිපත්ති කි‍්‍රයාත්මක නොකරන විටදී විනා, ඒවා ක‍්‍රියාත්මක කිරීමේ දී නොවේ. ජනතාව නායකයින්ට කොන්ද පණ නෑ කියලා බණින්නේ, පොරොන්දු ඉටු නොකරන විටදී විනා ඒවා ඉටු කිරීමේදී නොවේ.

අනෙක් අතට, යහපාලනය යනු ආයතන දෙපාර්තමේන්තු ආදිය උපදේශකයන්ට හා නිළධාරීන්ට  ඕනෑ  ඕනෑ විදිහට හිතුමනාපෙට කරන්නට දී, යහපාලනේ නිසා අඟිලි ගහන්නෑ කියා පැවසීම යනු යහපාලනය නොවේ. යහපාලනය හෝ නීතියේ පාලනය යන්නට අනවශ්‍ය පරිදි ඇගිලි නොගැසීම වගේම, උවමනා පරිදි මැදිහත්විමද යන දෙකම අයත්වන බව සිහියේ තබා ගත යුතුය. නොඑසේ නම්, ධූරාවලියේ පහළින් සිටින ග‍්‍රාම නිළධාරීවරයෙක් විධායකයේ සාමාජිකයකු වන ඇමතිවරයෙකුගෙන්, ඔයා කවුද මට උපදෙස් දෙන්න කියලා ඇහුවා වගේම හෙට දවසේ ජනාධිපතිවරයාගෙන්ද එවැන්නක් විමසිය හැකිය. ග‍්‍රාම නිළධාරීවරයා තමන් කවුද කියලා දැනගන්නවා වගේම, ඇමතිවරයා ද තමන් කවුද කියලාත් දැනගත යුතුය. එසේ නොවන්නේ නම් එය යහපාලනය යැයි වරදවා තේරුම් ගෙන ගෝණි නැතිව කරේ යාමත් පාලනයක් නොමැතිව දඩාවතේ යාමත් වැලැක්විය නොහැකි වනු ඇත. එහෙයින්, යහපාලනය, නීතියේ පාලනය, ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය වැනි දේවල් සහ නෝන්ජල්කම, බයාදුබව, නොදන්නාකම වැනි දේ සමඟ පටලවා ගත නොයුතුය.

ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙන් යමක් ඇසූ විට, පොඩි නමගෙන් අසන්න, ඇබිත්තියාගෙන් අසන්නයි නිතර නිතර කියන්නේ නම් කලක් ඇවෑමෙන් නිරායාසයෙන්ම ලොකු හාමුදුරුවෝ කොන් වී පොඩි හාමුදුරුවෝ සහ ඇබිත්තියෝ ලොකු වීම වැලැක්විය නොහැක. එය ආණ්ඩුවකට හෝ රටකටද එසේමය. පාලකයා හෝ පාලනය යන්න කෝෂ්ඨාර්ථයෙන්ම ගත්තාත් පාලනයක් තිබිය යුතුය. නායකත්වයක් තිබිය යුතුය. එය අත්හළ නොහැක. අත්හළ නොයුතුය. අවසන කියමි. කාගේවත් සිත් නොරිදවන ‘ඉතා හොඳ මිනිහෙක්’ වීම සහ ‘හොඳ පාලකයෙක්’ වීම යන සම්මාන දෙකම එකවර දිනාගත නොහැක. කරුණාකර එකක් තෝරා ගන්න.

Wednesday, February 14, 2018

එය එසේ වූයේ කෙසේද..


පළාත් පාලන මැතිවරණයේ ඡුන්ද ප‍්‍රතිඵලය නිකුත් වූවා පමණක් නොව, ඒ ප‍්‍රතිඵලය අවසානයේ දේශපාලනයේ සෑම ස්ථරයක්ම ව්‍යාකූලභාවයට පත් කර ඇත. ඉන් දී ඇති ප‍්‍රමුඛ පණිවුඩය නම්, අද තත්ත්වය සෑහෙන්න දරුණු බවයි. එය එසේ වූයේ කෙසේදැයි විවිධ අය මත දක්වන අවස්ථාවේ තවත් එකක් කීමට අන්‍යවශ්‍යය. නමුත්, මේ අල්ලපනල්ලේම මේ කාරණයත් සිහිපත් කළ යුතුය.

එය එසේ වීමට මේවාද බලපෑවේය. පාලකයින් බලය අතට ගත්තාට පසු, තමන්ට බලය ලැබුණේ කෙසේද කොහෙන්ද යන්න පිළිබද අවබෝධයක් තිබිය යුතුය. ආණ්ඩුවේ බොහෝ දෙනෙකුට ඒ ගැන හාන්කවිසියක මායිමක් නොවූ සේය. ඔවුන් විශ්වාස කළේ මේ සියල්ල සිදු වූයේ ඔවුන්ගේ තනි හපන්කමකට පමණක් වන බවයි. එහෙයින්, බලය පවරා දෙනු ලැබූ ජනතාව සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ අමතක කර දැමුවේය. ජනවරම යනු දියෙන් උපන් දිය ලුණු වාගේ බවත් ලුණු දියේ දිය වී යන්නා වාගේ ජනවරමින්ම දියකළ හැකි බව ඔවුහු නොදන්නාහ. ගම් වලට ගොස් මහජන දිනයක් පවත්වා ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි ගැන අවධානය යොමු කළේ අලසවය. ඡුන්ද දායකයෙක් හෝ පාක්ෂිකයෙක් පැමිණ ලියුම් කඩදාසියක් දෙන්නැයි කරන ඉල්ලීමේ සිට අහිංසක යුක්තිසහගත බොහෝ ඉල්ලීම් නොසලකා හැරියේය. ඒ නිකම්ම නොව, ඔවුන්ගේ ඒ නිශ්ප‍්‍රභ කිරීම් තුළ තිබුණේ උද්දච්ච ස්වරයකි. 

යටිතල පහසුකම්, මූලික අවශ්‍යතා, පොදු පහසුකම් ආදිය පිළිබද වන ඉල්ලීම් උත්ප‍්‍රාසයෙන් හෝ කෝපයෙන් යුතුව බැහැර කළහ. ඒ බව මා වාගේම බොහෝ දෙනෙක් දැක ඇති බව මා විශ්වාස කරමි. දුර බැහැර ගම්මාන වල සිට ඇමතිවරුන් හා නිළධාරීන් සොයාගෙන ජනතාව පැමිණෙන විට දේශපාලනඥයින් නොව ඔවුන්ට හමු වූයේ ලේකම්වරුන් හා පුද්ගලික කාර්ය මණ්ඩලය. ඔවුන්ගේ ගෙම්බර ඇමති ඌෂ්ණයෙන් ගිණියම් බව කියමින් මිනිස්සු බැණ බැණ ගම් වලට ආපසු ගියෝය. ඔවුන් ඒ ගැන ඔවුනොවුන් අතර කතා කළහ. ගිය ආණ්ඩුවල වියදම් ගැන හෝ සෝභන නාස්ති ගැන වේදිකා පැලෙන තුරු බෙරිහන් දුන් ඔවුන් සිය පුරෝගාමීන් පරයන අයුරින් නාස්තිකාර වියදම් කරන බැව් ජනතාව පිළිකුලෙන් යුතුව බලා සිටියහ. ඇතැම් නායකයින් ගුවනින් ගොස් ඡුන්දය දී යළි ගුවනින් කොළඹ එන බව අපි දැක්කෙමු. තව තවත් තැන් වල ඉහළින්ම යන ඉහළින්ම එන නියෝජිතයෝ බොහෝය. අහෝ., එවන් පසුබිමක මහපොළවේ සිටින ජනතාවගේ ප‍්‍රශ්න කියන්නේ කාටද. ඒවා හදුනාගන්නේ කෙසේද. එවන් මිනිසුන් කුමන හෝ ඡුන්දයකට ගිය විට මෙවන් විපත්තියක් අත්පත් වීම අරුමයක්ද. තමා හමුවට එන ජනතාවට තමුසේ ඔ්යි අයිසේ කියා අතිශයින්ම ග‍්‍රාම්‍ය ව්‍යවහාරයෙන් අමතන ඇමතිවරුන් රටේ ඉහළම විධායක ආයතනයක් වන කැබිනට් මණ්ඩලයේ සිටින බව නොරහසකි. කැමරාවක්, වේදිකාවක් සහ මයික් කීපයක් දුටු විට කියන්නට උවමනා දේ හෝ නුවමනා දේ ගැන මෙලෝ මලදාන විඥානයක් නැත. මරු කියවති. මිනිස්සු ඉන් කිපෙති. උත්තර දෙති. මෙසේ කියන්නේ නම්, කප්පරක් කතා කියන්නට හැක. ඒ හැම අනුවණකමකින්ම අවසානයේ සිදු වන්නේ පරාජයට යන මාවත ගොඩනැගීම පමණක් නොව, අගාධයට යන මාවත පුළුල් කර ගැනීමය.

ආර්ථිකය හැදිය යුතුය. දූෂණයට භීෂණයට තිත තැබිය යුතුය. නමුත්, ඒවා ආරම්භ කළ යුතුව තිබුණේ පිං පෙට්ටියට සීල් තැබීමෙන් නොව. පාසල් පෙළ පොත්, නිළ ඇදුම් වෙනුවට වවුචර් දී දරුවන්ද දෙමව්පියන්ද පෝළිමේ තබා නොව. සැමට සමානාත්මතාව දිය යුතු බව සෑබෑව. එසේ වුවද, ඒවා ආරම්භ කළ යුතුව තිබුණේ අරක්කු ගැසට් එකෙන් නොවේ. ඊට මුල්ගල තැබිය යුත්තේ සමලිංගික පනත් ගැන කතාවෙන් නොවේ. හොරු ඇල්ලිය යුතුය. පට්ට හොරු සුරතල් කරමින් නළවමින් පොල් හොරුන් කැන් හොරුන් දඩුකදේ ගැසීම ක‍්‍රමය නොවේ. එය සීමිත පිරිසක ප‍්‍රශංසාවට හෝ ඇගයීමට ලක් වුවද භූමිය හදුනා නොගෙන දේශපාලනය කරන්නට ගොස්, ජනතාව හමුවේ ප‍්‍රතික්ෂේප වීමේ අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ වඩා යහපත් අනාගතයක් පිළිබද අපේක්ෂා සීමිත කරුණු හේතුවෙන් අහිමි වී ගොස් ඡුන්දය පරාජය වී, යළිත් මුග්ධයින් හා නරුමයින් විසින් පාලනය අත්පත් කර ගැනීමය. 

කොටින්ම කියන්නේ නම්, ආණ්ඩුව හමුවේ ඇති මේ ප‍්‍රතිඵලය, ජනතා ප‍්‍රතිචාරයකටත් වඩා ඉල්ලාගෙන කෑමකි. මෙවැනි පරාජයකදී බොහෝ දේශපාලනඥයින් කියන්නට හදන්නේ ජනතාව ගොනාට ඇද ඇති බවයි. ජනතාව මෝඩයින් වී විවිධ තීන්දු අරගෙන ඇති බවයි. පාලකයින් ඒ තක්සේරුවේ සිටිනා තාක්කල් තමන් සිටින්නේ කොතැනදැයි වටහා ගැනීමට ඔවුන්ට හැකියාවක් නොලැබේ. 

මා, ඔබද ප‍්‍රිය කරනා ගුත්තිලය උපුටා ගනු කැමැත්තෙමි. එහි මෙසේ ඇත.
‘සමවත වැසි සුළග කෙත් වත් වැවෙන  මෙන
ලොවසත රැුකෙයි නිසි රජ නැණැති මැති ගෙන
එමහත තල නලින් වන දහන වන  මෙන
දුසිරිත රජ කුමැති ගෙන් නසිය හැම තැන’

කොහොම නමුත්, දේශපාලනඥයින්ට හෝ නායකයින්ට ඡුන්දය දිය හැකිය. පඩියක් පෙන්ෂන් එකක් වාහන කීපයක් ආරක්ෂකයින් මෙන්ම විවිධ පහසුකම් ලබා දිය හැකිය. නමුත්, ඔවුන්ට මොලේ දිය නොහැක. කරුණාකර මේ තීරණාත්මක මොහොතේ ඔවුන්ට ප‍්‍රායෝගික ලෝකය පිළිබද අවබෝධයත්, මහපොළව පිළිබද ප‍්‍රඥාව කළ`දකුත් ලබා දෙන්න. දැන් එළැඹ ඇත්තේ අඩුවෙන් කතා කරමින් වැඩියෙන් වැඩ කරමින්, කෘතිම මීඩියා පබ්ලිසිටි ගැන නොසිතා ජනතා ප‍්‍රසාදය ගැන පමණක් සිතා වැඩ කිරීමය. එවිට බොහෝ ප‍්‍රශ්න විසදේවි.

Wednesday, February 7, 2018

නායකත්වය සුදුස්සාට පමණක් දෙන්න..


පළාත් පාලන ඡුන්දයට තවත් ඇත්තේ පැය කීපයකි. කරන්නට ඇති හැකියාව කෙසේ වෙතත්, කරනවායැයි කියූ කෝටි ප‍්‍රකෝටි ගණනක් වන පොරොන්දු සමග සියලුම දේශපාලන පක්ෂ හා ස්වාධීන කණ්ඩායම් ඡුන්දයට ඉදිරිපත්ව සිටියි. නියත වශයෙන්ම ලබන සෙනසුරාදා ඒ ඒ පළාත් පාලන ආයතනයේ බලය හිමි වන්නේ කාටද යන්න තීරණය වනු ඇත. ඒ කෙසේ වෙතත් තමන්ගේ ප‍්‍රදේශයේ නියෝජිතයා කවුරුන්ද යන්න නියතවම එදින මධ්‍යම රාත‍්‍රියට පෙර තීන්දු වනවා නිසැකය.
අපි දරුණු උභතෝකෝටික දෙකක සිරවී සිටිමු. ඉන් පළමුවැන්න නම් අපි දන්නා හදුනන කීප දෙනා අතරින් අපේ නියෝජිතයා ලෙස පත් කර ගන්නේ කවුද යන්නයි. ඒ සමහරක් ඒවා පළමු බෙදීමකදීම ඉවත් කර ගැනීමට හැකියාව ඇතත්, සමහර ඒවා අවසන් තත්ත්පරය දක්වාම තීන්දු කර ගැනීමට නොහැක. අපි මුළින් ඉල්ලුවේ ඇස් දෙක පියාගන කතිරේ ගහන්න පුළුවන් අපේක්ෂකයින් අපේ නියෝජිතයින් ලෙස තෝරා පත් කර ගැනීමේ වරණයට යටත් කිරීමට අප වෙත එවන ලෙසයි. සමහර අපේක්ෂකයින් දෙස බැලූ විට, අපිට තේරෙන එකම දේ නම් අපේ ඉල්ලීම පයිසෙකට මායිම් නොකොට දෙනවානම් දීපං නැත්නම් නිකං හිටපං න්‍යාය යටතේ ක‍්‍රියාත්මක වී ඇති බවයි. ඉන් ද සමහරත් ඒවා ජනතාව වන අපව සමච්චලයට ලක් කරමින් දුන් නාමයෝජනා බව පවා දකින්නට ලැබේ. ඔවුන්ට අපව නියෝජනය කරමින් අපේ ප‍්‍රශ්න විසදනවා තබා ඔවුනොවුන්ගේ ප‍්‍රශ්න විසදාගන්නටවත් මේ අවුරුදු හතර ප‍්‍රමාණවත් නැත. නමුත්, සමහර ඒවා ඉතාම ප‍්‍රශස්තය.
අනෙක් අතට සියලු පක්ෂ නායකයින් ජනතාවට යම් ප‍්‍රමාණයකට වෙට්ටු දමන්නට උත්සාහ ගත් බවද ජනතාව නොදන්නවා නොවේ. ප‍්‍රදේශයේ කීර්තියක් හා පිළිගැනීමක් ඇති පුද්ගලයින් කොට්ඨාශ මට්ටමින් ලයිස්තුවට දැමූ ඔවුහු උවමනාම මිනිස්සු ටික ලයිස්තුවට ඇතුළත් කර ඇති බව ජනතාව තැන්තැන්වල කසුකුසුගාන බව දක්නා ලැබේ. එහෙයින්, ජනතාවගේ සිත්තුළ ඇති මේ කුකුස දුරලීමේ වගකීම ඇත්තේද ඔබ අතේය. සුදු චරිත ඡුන්දයට දමා කළු චරිත ලයිස්තුවෙන්ද ගැනීමට උත්සාහ කරන්නේ නම් එය පත්තරේදිත් රූපවාහිනියේදීත් ඔබ දකින දකින වාරයක් ගාණේ ඔබේ රුවට පවා ශාප කරන්නට හේතු වනු ඇත. ඇතැම් පුද්ගලයින්ට නාම යෝජනා දීම ගැන පවා ජනතාව නිහඩව සිටින්නේ, ඔබ විසින් කළ දේ සුදුසු බව පිළිගන්නා නිසා නොවේ, කළු ගල් වල හිස ගසා ගැනීමට සූදානම් නැති නිසා පමණක් බව මේ තීරණාත්මක වේලාවේ සිහිපත් කරමි.
දැන් ගිය හකුරට අඩා වැඩක් නැත. එවා ඇති ලයිස්තුවෙන් ජනතාව වඩාත් ප‍්‍රිය කරනා හෝ නායකත්වයට සුදුසු යැයි විශ්වාස කරන පුද්ගලයින් දහ වැනිදා කතිරයෙන් පත් කර එවනු ඇත. ඉන් ජනතාවගේ වගකීම අවසන්ය. ඉන් පසු ඇත්තේ ජනතාවගේ දෙවැනි උභතෝකෝටිකයට විසදුම් සෙවීමයි. පුළුපුළුවන් ආකාරයට පෙරා බේරා එවනු ලබන නියෝජිතයින් අතුරින් නායකත්ව වගකීම් පවරන්නන් තීන්දු කිරීමේ වගකීම ඇත්තේ ඔබ අතේය. සුදුසු හා ගැලපෙන නායකයින්ට එම වගකීම් භාර දිය යුතුය. එහෙම නැත්තං, අවුරුදු හතරක් ගෙවුණු පසු ජනතාව ප‍්‍රතිචාර දක්වන්න පටන් ගත්තහාමත් ඔබ විසින්ම පත් කළ ප‍්‍රාදේශීය නායකයින් ඔවුනොවුන්ගේ ප‍්‍රගති වාර්තා පෙන්වන විට මං මේ මොකද්ද කරගත්තේ කියලා හිතෙයි. ඒ සිතිවිල්ල පුද්ගලික පශ්චත්තාපය ඉක්මවා ගොසින්, ජාතියක් විසින් සාප කරන කරුණක් බවටද පරිවර්තනය වන බව නියතය.
පාලකයෝ පත් වන්නේ ජනතාවගේ හැටියට වුවත්, නව පළාත් පාලන ඡුන්ද ක‍්‍රමය අනුව එය එසේම නොවන බව ඔබට මට නොරහසකි. පාලකයින් පත් වන්නේ පක්ෂ නායකයින්ගේ හැටියටයි යන්න ඊට වඩාත් ගැලපෙන ප‍්‍රකාශය බව පෙනේ. එහෙයින්, නායකත්වය යනු තනතුරක් හෝ නමක් පමණක් නොවන බවද විශේෂයෙන්ම මේ වාගේ වේලාවක ඔබ තීන්දු ගත යුත්තේද හැසිරිය යුත්තේද වෙනදාටත් වඩා සැලකිල්ලෙන් හා ප‍්‍රවේශමෙන් බව සිහිපත් කරමි. උපදෙසක් දෙන්නට තරම් වයසක් හෝ අත්දැකීමක් නැති වුවත් මේ ඉල්ලීම දරුවෙක් විසින් පියෙකුට කියන්නා ආයාචනයක් කොට සලකතැයි විශ්වාස කරමි.
එහෙයින්, අද වනතුරු වේදිකා ගාණේ කියවූ දාර්ශනික වදන් දූර්දර්ශී ප‍්‍රතිපත්ති පිළිබද දේශනා නිසැකයෙන්ම ප‍්‍රත්‍යක්ෂවම තමන් විසින් අනුගමනය කරන බව පෙන්වීමට ඔබට ඇති අවස්ථාවද ඒ ඒ පළාත් පාලන ආයතන වල නායකත්ව වගකීම් දෙන්නන් තෝරා පත් කර ගැනීමේ දී අනුගමනය කරන ක‍්‍රමවේදයයි. හොරකමට වංචාවට දූෂණයට එරෙහිව මයික් පැළෙන තුරු කෑ ගැසූ ඔබ, ඔබේ අතට තෝරා ගැනීමේ යශ්ඨිය පැමිණි විට තේරී පත් වී ඇති නොම්බර එකේ තක්කඩියෙක් වෙත පිරිනමන්නේ නම් දෙවියන් යදිනවා හැර ජනතාවට අන් විකල්පයක් නොවනු ඇත. ඒ ජනතා ශාපය වදිනා ආකාරයෙන් හැසිරීමෙන් වලකින මෙන් ඉතා ගෞරවයෙන් ඉල්ලා සිටින්නට මෙය වෙලාවක් කරගනිමි.
තුමනි, මේ තීරණාත්මක වේලාවේ දී පක්ෂයේ පැවැත්ම, ගොඩ වැඩි කර ගැනීම, පුද්ගලික හිතවත්කම්, පරණ යාළුකම්, නොකර බැරිකම් ගැන නොසිතා ජනතාවගේ අභිලාෂය ගැන සිතා ජනවරමට හිස නමා සුදුස්සන් පමණක් සුදුසු තැන්හි පිහිටුවීමට සුභ සිත් පහළ වේවායි ප‍්‍රාර්ථනා කරමි. ජය වේවා.

Wednesday, January 31, 2018

මීඩියා; ෆ‍්‍රීඩම් විතරක් ඇද්ද..



මාධ්‍ය නිදහස. කාලයකට අයිති නැතිව, හැම කාලයකම වගේ අඩු වැඩියෙන් දේශපාලන වේදිකාවෙත් ඉන් පිටතත් සාකච්ඡුාවට භාජනය වුණු කාරණයක්. හාමෝම ඉල්ලූවේ තමන් කැමති දේවල් ලියන්න, තමන් දන්න දේවල් කියන්න, තමන් උවමනා දේවල් බෙදාගන්න අවශ්‍ය ආරක්ෂාව සහිත නිදහස. නමුත්, අපි අමතක කරපු කාරණයක් තමයි නිදහස සහ විනය කියන එක එකම කාසියේ දෙපැත්ත කියන එක. එහෙම වුණත් නිදහස පිළිබඳ කතා කරන උත්වේගකර බව හෝ උච්චස්වරය, විනය හෝ ශික්ෂණය සම්බන්ධයෙන් කතා කරන කිසිම අවස්ථාවක දකින්න ලැබෙන්නේ නෑ. විනය යට ගහලා නිදහස හෙවීම, පළමුව උප්පරවැටිටියක් ද දෙවනුව තක්කඩිකමක් ද අවසනුව ඛේදවාචකයක් ද බවට පත් වෙනවා.
කුමන පරමාර්ථයක් අරඹයා හෝ කුමනාකාරයේ හෝ අල්ලසක් දීම වැරදියි. විශේෂයෙන්ම ඒ දෙන්නේ කෙළින්ම ගණන් කරන සල්ලි වලින් නම් එතන තියනවා සාපේක්ෂ ලොකු වරදකාරීබවක්. ඔබ දැකලා ඇති ඹ්නෑ තරම් මාධ්‍ය ආයතන විසින් තමන්ගේ නාලිකාව බලන නිසා, තමන්ගේ නාලිකාව අහන නිසා ඍජුවම ගණන් කරලා සල්ලි දෙනවා. දාහේ පන්දාහේ කොළ වලින්. නමුත්, ඒ නාලිකාවම ඊට පස්සේ විකාශය කරන ප‍්‍රවෘත්තිය මගින් අල්ලස් දීමක් හෝ අල්ලස් ගැනීමක් ගැන වැඩි බර තියලා ප‍්‍රශ්න කරනවා. එක්කෝ ඒ මාධ්‍ය ආයතනයට තේරෙන්නේ නෑ, තමන්්ගේ සහ ඒ පුද්ගලයාගේ අතර වෙනසක් නැති බව. එහෙම නැත්නම් වංක චේතනාවෙන්ම ඒ තේරුම් ගැනීම මගහරිනවා. ඒ ආකාරයට එක නිදසුනක් හැටියට අල්ලස ගැන කතා කරනවානම්, මාධ්‍ය ආයතනත් දේශපාලනඥයින්ට නොදෙවෙනි වෙන්න සිමෙන්ති, ටකරං, වැලිකිලි පෝච්චි වල ඉඳලා හැම දේම බෙදනවා. ඔහුන්ගේ අපේක්ෂාව රේටින් හදාගන්න ජනතාව පාවිච්චි කරන එක වීම සහ දේශපාලනඥයින්ගේ අපේක්ෂාව එගොඩට පැණ ගන්න අවශ්‍ය ඡුන්ද ටික හදා ගන්න එක වීම පමණයි මේ දෙකේ වෙනස.
ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය, නිදහස වගේ මොන හෙඩිමක් ගත්තත් ඒක එහෙමම තමයි. එළියේ ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය ගැන කතා කළාට ඇතුළේ ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය තියනවාද. කතා කිරීමේ නිදහස ගැන ආණ්ඩුවත් එක්ක හැප්පුණාට අර්ථපතීත්වය සම`ග ඒ වෙනුවෙන් සටන් කරන්න ලෑස්තිද. එහෙම කරලා තවදුරටත් එතන ඉන්න පුළුවන්ද. ශිලාචාර සමාජයක්, සාධාරණත්වය ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය උපරිම ජනතා සුභසාධනය වගේ මොන දහමක් වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නවාය කීවත් අවසාන වශනේ තියන ඇත්ත තමයි ඒ සියලූ මාධ්‍ය හැසිරෙන්නේ අර්ථපතීන්ගේ අභිලාෂයන් මුදුන් පමුණුවා ගැනීමේ අරමුණම පමණක් ඉලක්ක කරගෙන බව. කුමන ආකාරයක සළුවකින් වසාගෙන වේදිකාවේ පෙනී සිටින්න උත්සාහ කළත් සළුවෙන් වැසුණු රූකඩ නැටවෙන්නේ අයිතිකාරයාගේ උවමනාව වෙනුවෙන්මයි.
නායකයෙක් හරි පාලකයෙක් හරි මාධ්‍ය පමණක් නෙවෙයි, ඹ්නම දෙයක් සම්බන්ධයෙන් නිදහස තහවුරු කරනවානම් නියත වශයෙන්ම අදාල ක්ෂේත‍්‍රය සම්බන්ධයෙන් විනයක් ඇති කළ යුතුයි. විනයක් නැති නිදහසක් කියන්නේම අවුලක්. මාධ්‍ය සම්බන්ධයෙන් මේ අවුල නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නේ ඉහළ සිට පහළට බොහෝ තීරණාත්මක බර උසුළන්නන් මේ ඉසව්වට අත තියන්න තියන භීතිය නිසා කියන එකයි මගේ හැ`ගීම. දේශපාලනඥයින්ට ‘ආචාර ධර්ම පද්ධතියක් ගෙනෙව්’ කිව්වහම අඩුම තරමේ එහෙම එකක් කෙටුම්පත් වෙලා ප‍්‍රසිද්ධ වෙලා දේශපාලනඥයින්ගේ ක්‍‍්‍රියාකාරකම් ඒ ඒ එක එකක් වගන්ති එක්ක සන්සන්දනය කරන්නවත් මිනිස්සු පෙළඹිලා තියනවා. එහෙම නැතත්, මිනිස්සු දේශපාලනඥයින්ව ප‍්‍රශ්න කරනවා. නමුත්, මාධ්‍ය සම්බන්ධයෙන් එහෙම ප‍්‍රසිද්ධ වුණු ආචාර ධර්ම පද්ධතියක් තියනවාද. එහෙම එකක් පිළිගන්න ඒ පීල්ලේ වැඩ කරන්න මීඩියා ලෑස්තිද. එහෙම කෙටුම්පතක අකුරු ඇමිණෙනකොටම මර්ධනය කියලා සද්ධ කරන වෙලාවල් අපි දැක්කා. මෙකී පරමාදර්ශී මාධ්‍යවේදීන්, මාධ්‍ය ප‍්‍රධානීන් සහ අර්ථපතීන් තිරසාර ආචාරශිලී පැවැත්මක් ගැන තබා අවම වශයෙන් ඡුන්දයක් වෙලාවක මැතිවරණ සම්බන්ධයෙන් වන උපමානවත් අවංක උත්සාහයකින් යුතුව ආරක්ෂා කරන බවක් දකින්න තියනවාද කියන එකම ප‍්‍රශ්නයක්.
තොරතුරු හා ප‍්‍රවෘත්ති සම්බන්ධයෙන් මේ මොහොත වෙනකොට ජනතාව අතිශයින්ම ව්‍යාකූල අඩියක ඉන්නේ. එක එක්කෙනා එක එක කතා කියනවා. ඒ ඒ අයගේ වාසි කොටස. ඒ පංගුව සර්ව සත්‍යය ලෙස කියන්න උත්සාහ කරනවා. නව මාධ්‍ය, සාම්ප‍්‍රදායික මාධ්‍ය, විකල්ප මාධ්‍ය වගේ මේ හැම එකකම. ඒ කිසිවක් කිසිම තැනකින් නියාමනය වන්නේවත් අධීක්ෂණය වෙන්නේවත් නැති ගාණයි. එහෙම මැදිහත්වීමක් කරන්න ගියොත්, ඒක මාධ්‍ය නිදහස කප්පාදු කිරීමේ වෑයමක් හැටියට අර්ථගන්වන්න වෙර දරනවා. මාධ්‍ය නිදහස ලබා දීම, සාධකයක් වෙන්නේ ‘මාධ්‍ය ව්‍යාපාරයට’ තම තමන්ට ඹ්න ඹ්න දේවල් විකුණන්න තියන අයිතිය ද එහෙම නැත්නම් ජනතාවගේ තොරතුරු අයිතිය සම්බන්ධයෙන් ද කියන එක ගැන සැලකිලිමත් වීමේ වගකීම තියෙන්නේ පාලකයින්ට. ඒ කලාපයට බයසැක නැතිව අත ගහන්න පුළුවන් වෙන්න ඹ්නේ. ඒක හරියට මිදුලේ තණකොළ නිදහසේ වැවෙන්න හරිනවා වගේම, මිදුලත් ගෙදරත් අවලස්සන නොවෙන විදිහට සීරුවට ඒ තණ පිට්ටනිය කප්පාදු කරලා නඩත්තු කරනවා වගේ වැඩක්. එහෙම නොවුණොත්, සිද්ධ වෙන ඒ හානිය නිදහස නැතිකම නිසා සිද්ධ වෙන හානියට වඩා වැඩියි.

Wednesday, January 24, 2018

ජනාධිපති කවුද කියන එක ප‍්‍රශ්නයක්ද


මේ දවස්වල ටීවී එකක් දැම්මාත්, රේඩියෝ එකක් ඇහුවත්, පත්තරයක් බැලූවත් ඒ විතරක් නෙවෙයි ෆෙස්බුක් එකට රිංගුවත් හැම තැනම වැඩියෙන්ම තියන ප‍්‍රශ්නේ තමයි ආණ්ඩු හැදිල්ලේ අඳෝනාවයි, නායකයින්ට අයිතිවාසිකම් කියන අ`ඩවැඩියාවයි, ඊළඟ ජනාධිපති කවුද කියන උත්තරයක් නැති ප‍්‍රශ්නෙට අදාල කයිවාරුයි. ඒ අස්සේ අරක්කු ගැසටි, බැ`දුම්කර කේස් වගේ ඒවා හොල්මන් නොකරනවාම නෙවෙයි. හැබැයි, ඒවාත් ආයේත් ඇවිත් හිරවෙලා නතර වෙන්නේ ඉහතින් කියපු ප‍්‍රධාන බෝතල් කටවල් වලම තමයි.

අපි හැමදාම කළේ එක ඡුන්දයක් ඉවර වුණු ගමන් ඊළඟ ඡුන්දේ ගැන කතා කරන්න පටන් ගන්න එක. කන්න දෙකක් අතර ඡුන්ද තුනක් තියපු කාලේ නම් ඒක ටිකක් හරි සාධාරණයි. ඒත්, ජනාධිපතිවරණයක් පාර්ලිමේන්තු ඡුන්දයක් අහලකවත් නැති කාලේ ඊළඟ ජනාධිපතිලා අගමැතිලා ගැන කතා කිරීම දේශපාලන වේදිකාවේ මොන තරම් නම් නිස්සාර කාරණාවක්ද. ජනාධිපතිවරණෙට ඉල්ලන්න හිතාගෙන ඉන්න කීප දෙනෙකුට සහ තවත් ඊට අදාල හාරපන්දාහකට ඇරුණහම ලක්ෂ දෙසිය විස්සක් විතර වෙන අනෙක් මිනිස්සුන්ට මේ වෙලාවේ ඒක තඹ සතේකට මායිම් වෙන ප‍්‍රශ්නයක් කියලා අපි හිතන්නෑ. එහෙම වුණත්, ඒක කිසිසේත්ම ටීවී වල පත්තර වල වේදිකා වල පෙන්නන තරම් බර මාතෘකාවක් නෙවෙයි. 

වේදිකා වල ගොඩනගන නිස්සාර හීන වෙනුවෙන් අයුක්තිසහගත විදිහට මාධ්‍ය අවකාශයන් කොල්ල කනකොට සිද්ධ වෙන්නේ රටේ තියන ඇත්ත ප‍්‍රශ්න යට යනවා. හම්බන්තොට දැරිවියක් සමූල ¥ෂණයට ලක් වුණා. ගාණක්වත් නෑ. ගොවි ගම්මාන වල මිනිස්සු පොහොර නැව් එනකල් හූල්ලහූල්ලා හිටියා. ගාණක්වත් නෑ. එක වසරට ඉස්කෝලයක් නැතුව ළමයි තැන් තැන්වල අ`ඩඅ`ඩා ඉන්නවා. ගාණක්වත් නෑ. සරසවි උයන ඉස්කෝලේ ළමයින්ට ඉගෙන ගන්න පංති කාමර නැතුව ඉටිකොළ වලින් වට කරලා පංති කාමර හදලා. ගාණක්වත් නෑ. හැබැයි, පොලිටිකල් නකුටත් කීවොත් අපි ඊළඟ ජනාධිපති ඡුන්දේට දානවා අහවලා අහවලා කියලා, අන්න හෙඞ්මික්. පුන්නක්කු සුවඳට දුවන ගවරැුළ වගේ ඒක පස්සේ දුවනවා. 

අපේ රටේ මීඩියා සහ පොලිටික්ස් කියන කණ්ඩායම් දෙකම ජීවත් වෙන්නේ කොළඹ මූලිකව. ඒ දෙගොල්ලෝම විශ්වාස කරන්නේ කොළඹ කියන්නේ ලංකාවේ නගරයක් නෙවෙයි, ලංකාව තියෙන්නේ කොළඹ ඇතුළේ කියලා. කොළඹ මූලිකව ගැටගැහිලා තියන ප‍්‍රශ්න ටිකක්, සමස්ත ජාතියක ප‍්‍රශ්න හැටියට තේරුම් අරගෙන ඉන්නවා. ඒ වැරදි අවබෝධය ජනාධිපතිවරයාගේ සිට බොහෝ පහළ දක්වාම පොදුයි. නමුත්, බිමට බැස්සහම ඒ කියන කාරණා ගමේ මිනිස්සුන්ට දැවැන්ත පරතරයක් තියන එහෙම පිටින්ම පිටස්තර කාරණා. ඇයි එහෙම වුණේ. සරලම දේ තමයි, ඇත්ත ප‍්‍රශ්න රසවත් නැති නිසා ඒවා කටගැස්ම වගේ ෂොට් එකෙන් ෂොට් එකට හපන්න බැරි නිසා බැරැුක්ක සිය ගණනකින් පෙරෙනවා. ඒවා නිව්ස් එකෙන් නිව්ස් එකට බැක් ටු බැක් කැපෙන වොයිස් කට් ගහන්න පුළුවන් ප‍්‍රබෝධ ජනක පිටපතකට ගේන්න බැරි නිසා ඒවා අත්ඇරලා දානවා. ආයෙත් ඊළඟ ජනාධිපති කවුද කියලා හොයනවා. ඒවා ගොඩක් රහයි.

ජනාධිපතිවරණයට සහ පාර්ලිමේන්තු ඡුන්දේට සෑහෙන්න කල් තියනවා. ඒත් දේශපාලනික මාධ්‍ය භාවිතාව අනුව අපට දැනෙන්නේ සිංහල අවුරුද්දට කළිං මේ ඡුන්ද දෙකම එයි කියලා. පළාත් පාලන ඡුන්දෙට වුණත් ඉල්ලන කීයෙන් කී දෙනාද භූමිය හරි අවබෝධයක් සහිතව මේ සෙල්ලම කරන්නේ. සමහර අයගේ පොරොන්දු දැක්කහම ඉල්ලන්නේ ජනාධිපතිවරණයට බවයි හැගෙන්නේ. සමහරු ඊටත් වඩා ලොකු එකකට වගෙයි. පළාත් පාලන මට්ටමේ තියන ක්ෂුද්‍ර නමුත් වැදගත් කාරණා පිළිබඳ ඔවුන්ව ප‍්‍රශ්න කළාම, ඒ බොහෝ දෙනෙක් නිහ`ඩයි. එක අතකින් මේ වගේ ජනප‍්‍රිය මාතෘකා ගැන කතා කරනවා ඇරෙන්න මහපොළවේ පය නොගහපු මිනිස්සු වෙන මොනවා කියනවාද.

දේශපාලනඥයෝ ඊළඟ ඡුන්දේ ගැණත්, රාජතාන්ත‍්‍රිකයින් ඊළඟ පරම්පරාව ගැනත් හිතනවා කියන සයිමන් සිනොක්, ෆ‍්‍රීමන් ක්ලාක් සහ ලින්ඩා ලින්ග්ල් එක එක තැන කියපු කතා තමන්ගේ එකක් වගේ කියලා, තමන් මාරම රාජතාන්ත‍්‍රිකයි කියලා පෙන්නන්න උත්සාහ කරන පුද්ගලයින් වේදිකාවට නග්ගපුවහම පේනවා රාජතාන්ත‍්‍රික බවේ තරම. රාජතාන්ත‍්‍රිකයෙක් වීම ටිකක් අමාරු ලොකු වැඩක් වුණත් කරුණාකරලා ආයාසයෙන් හරි කමක් නෑ, රාජතාන්ත‍්‍රික හැසිරීම් ටිකක් ප‍්‍රගුණ කරන්න. සමස්ත රටක හීනය කියන්නේ, ඔබේවත් ඔබේ කල්ලියේවත් හීන නොවෙන බව ඔබට එවිට වැටහේවි.

[භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්]

Wednesday, January 17, 2018

තුමනි; ට‍්‍රැෆික් නසන පැලැස්තර, කවදා වෙනකල් වලංගුද..

දකුණු ආසියාවේ තියන ලොකුම ට‍්‍රැෆික් වලින් එකක් වෙන ලංකාවේ වෙළඳ අගනුවර සිට පරිපාලන අගනුවර දක්වා මහාමාර්ගයේ රථ වාහන තදබදය කළමණාකරණය කිරීමේ අරමුණින් ඉදිකෙරුණු ගුවන් පාලම මේ සුමානේ විවෘත කෙරුණා. ඔව්. ඒ පාරේ උදේ-හවහා යන කෙනෙක් හැටියට පොඩි සතුටක් තියනවා. ඒත්, මේ ඉදිකිරීම ගැන පිනා ගිය ප‍්‍රීතියක් මටනම් දැනෙන්නේ නෑ. (ඔව්. මේක කියපු ගමන් හිතෙන්න පුළුවන් කුහකකම කියලා. ව්‍යවහාර භාෂාවෙන්ම කියනවානම් අපි හදපු ආණ්ඩුව වැඩ කරනකොට, ආණ්ඩුව එක එක වැඬේ ගොඩ දාගන්නකොට ඔබ වෙනුවෙන් කඬේ ගිය අපිට ගැම්මෙන් පාරේ යන්න පුළුවන් තත්ත්වයක් හැදෙනවා මිසක් ඇයි අපි අමනාප වෙන්නේ වෙන්නේ.) ඒත්, ඒකට හේතුවක් තියනවා. ඒ තමයි, ඔය වැඬේ ප‍්‍රශ්නයට අදාල නියම උත්තරේ නොවෙන නිසා.

අවුරුද්දකට අලූත් වාහන ලක්ෂ දෙකහමාරක් තුනක් එක්ක වැඩිවෙන වාහන පරිභෝජනයත් එක්ක දවසින් දවස මේ පාරවල් වල වාහන වැඩි වෙනවා. ඉ`දලා හිටලා ගමනක් බිමනක් යන්න වාහනේ පාවිච්චි කරපු මිනිස්සු දැන් දැන් නිතර නිතර වාහන පාරට දානවා. වාහනයක් නඩත්තු කරන්න හෝ ඇත්තටම මෙච්චර කාලයක් වාහනේක අවශ්‍යතාවක් නොතිබුණත්, දෛනික ප‍්‍රවාහන අවශ්‍යතා සම්පූර්ණ කර ගැනීම වෙනුවෙන් පුද්ගලික වාහනයකම අවශ්‍යතාව දැනෙන නිසා වාහනයක් මිලදී ගනිමින් ඉන්නවා. ලීසිං එකක් ෆිනෑන්ස් එකක් හරි දාලා කොහොම හරි වාහනයක් ගන්නෝනේ කියන තැනට පෙළඹෙමින් සහ පොළඹවමින් තියනවා. (ඔව්. ඒ සෝෂල් ස්ටේටස් වලටත් එක්ක තමයි. හැබැයි, වාහනයක් කියන එක සෝෂල් ස්ටේටස් වලට අදාල ප‍්‍රමුඛ සාධකයක් වෙන්නේම, ප‍්‍රවාහනය විෂය අවුලක් බවට පත් වීමේ ප‍්‍රතිඵලයක් හැටියට.)

බොහෝ දෙනෙක් පුද්ගලික වාහනේක ගමන්බිමන් යන්නේ වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිසා. ඒ කියන්නේ පොදු ප‍්‍රවාහන සේවා වල තියන අවුල නිසා. වෙලාවට නොඑන බස් එක, ඇගිල්ලක්වත් ගහගන්න ඉඩක් නැති කෝච්චි, යටත් වුණු ජාතියක වහල්ලූන්ට වගේ සලකන කාර්ය මණ්ඩල, සමූහ අඩත්තේට්ටමට ලක්වෙන දෙපැත්තේ පෝළිම් දෙක මැද්දේ ගහන පෝළිම්, ඉතුරු ඉල්ලූවාම කාසි වෙනුවට සැර උත්තර හම්බෙන ගනුදෙනු සේවා ආදී කප්පරක් ගැටළු මේවාට බලපානවා. පිළිවලකට ඇඳලා පැළ`දලා බස් එකකට නැ`ගලා ඒ පිළිවෙලටම බස් එකෙන් බහින්න පුළුවන් නම්, ඒ දවසේ වාසනාවන්තයෙක්ට පමණයි. පැයේ ගමනට පැය දෙකක් දෙක හමාරක් ගතවෙන කොටකොට යන අය වගේම, අනෙක් අතට යුධ පෙරමුණක ඉදිරි ආරක්ෂක වළල්ලේ මුරට ඉන්න සෙබළෙකුටවත් නැති අවධානමක් අරගෙන බස් එකේ ඉ`දගෙන යන්න සිද්ධ වෙනවා. පොදු ප‍්‍රවාහන සේවා ආශ‍්‍රිත බොහෝ රිය අනතුරු හදුන්වන්න වෙන්නේ හදිසි අනතුරු කියනවාට වඩා සමූහ ඝාතන හැටියටයි. එවැනි තත්ත්වයක් තුළ තමන්ට තියා ඥාතියෙක්වත් බස් එකක යවන්න හිත හදාගන්නේ අමාරුවෙන්.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, වැහි හිරිකඬේකටවත් නොතෙමෙන්න ඔළුව ඔබාගන්න පුළුවන් බස් නැවතුම්පොළවල් ගණන ඉතාම සීමිතයි. කොළඹ කොටුවේ ඉ`දලා රට වටේට විහිදුණු දුම්රිය සේවාව පරිහරණය කරන කෙනෙකුට හිරිකියක් නැතුව තමන්ගේ ශරීර කෘත්‍ය කරගන්න පුළුවන් වැසිකිලි ප‍්‍රමාණය සහ ස්ථාන ගැන නම්-තැන් හැටියට කියන්න පුළුවන් තරමට සීමිතයි. ඒ කියන්නේම අනෙක් තැන්වල තත්ත්වය අතිශයින්ම අප‍්‍රසන්නයි. බස් නැවතුම් සහ බස් ගමන් සම්බන්ධයෙන් තත්ත්වය මීටත් වඩා දුක්ඛිතයි. පිට නොකළොත් පුපුරා මිය යා හැකි නිසා පමණක්, බොහෝ දෙනෙක් මේ ප‍්‍රවාහන පද්ධතියට අදාල සනීපාරක්ෂණ සේවා භුක්ති විදනවා. ප‍්‍රවාහන පද්ධතියට අදාල බහුතරයක් වැසිකිලි කැසිකිලි බූරු පොළවල්, ජාවාරම් මධ්‍යස්ථාන, තිත්පොළවල් බවට පත්වෙලා. ලංකාවේ ඔබ කැමති ඕනම පොදු ප‍්‍රවාහන පාරිභෝගික වැසිකිලියකට ගියොත් ඔබට මේ අත්දැකීම භුක්ති වි`දින්න පුළුවන් වෙයි. නුවර ගිය වෙලාවක ගුඞ් ෂෙඞ් එක බලලා එන්න අමතක කරන්න එපා. එහෙම නැත්නම්, ඔබේ රථ පෙළ ‘බස් කඬේක’ නතර කරලා තේ එකක් බොන්න. ඒ හැම එකක්ම බෙර ගහලා විවෘත කරනකොට කිටිි කිටියේ දිළිසුණු බව සැබෑව. ඒත් පහු පහු වෙනකොට කොහු කොහු වෙලා. නඩත්තුවක් කළමණාකරණයක් නෑ. එකක් විනාශ වුණාම අලූත් එකක් හදනවා. එතකල් මිනිස්සු අතරමං.

මේ ටිකක් විතරයි. තව බොහෝ දේවල්. ඒ නිසායි, බොහෝ අය අකමැත්තෙන් වුණත් පොදු ප‍්‍රවාහනයෙන් ඈත් වෙලා වෙන විකල්පයක් විදිහටයි පුද්ගලික වාහන පරිභෝජනයට යන්නේ. එවැනි පසුබිමක් තුළ ඔබේ එළඹෙන ධුර කාලයේදී භූගෝලීව හෝ අත්‍යාවශ්‍ය තත්ත්වයන් හැරුණුවිට වාහන තදබදය වැලැක්වීම වෙනුවෙන් තාවකාලික උත්තර හැටියට තවත් ගුවන් පාලම් කීයක් ඉදිකරන්න වෙයිද. ඒ වගේම, දෙපැත්තේ ගෙවල් කඩකඩ පාරවල් පළල් කරන එකවත්, බිම ඉඩ මදිවෙනකොට උඩින් හරි යටින් හරි අලූත් පාරවල් හදන එකවත් මේකට තවදුරටත් උත්තරයක් වෙයිද.

අවධානම දැක දැක පැලැස්තර දමමින් ඉන්නතාක්කල් මුල් ගල් තැබීමේ සහ විවෘත කිරිමේ ප‍්‍රීතියට වඩා දෙයක් ඉතිරි වෙන්නේ නැති වෙයි. ඔය හැම රථවාහන තදබදයකදීම පිච්චෙන හැම පෙට‍්‍රල් ඞීසල් බිංදුවක්ම, එක්කෝ අපේ අම්මලා, දුවලා මැදපෙරදිග ගිහිං කඹුරලා හම්බ කරන සල්ලි. එක්කෝ වතුකරේ අම්මලා දුවලා නොමැරි මැරි මැරී හම්බ කරන සල්ලි. එහෙම නැත්නම්, ගාර්මන්ට් ගාණේ අත්කකුල් වල නහර ඉලිප්පෙනකල් මැෂින් කරකවලා හම්බ කරන සල්ලි. අපි ඒ ගැනත් පොඞ්ඩක් හරි කල්පනා කරන්න ඕනේ.

මේ ගැන කතා කරන වෙලාවට ලයිට් ටේ‍්‍රන්, පොදු රථගාල්, ෂට්ල් සේවා, බේරේ වැවේ බෝට්ටු වගේ ඒවා ගැන අ`ග කිළිපොල යන විග‍්‍රහයන් ඉදිරිපත් වෙනවා. ඒ රූප හරි හැඩයි. ඒ හීන වර්ණවත්. ඒ වචන ආකර්ශනීයයි. නමුත්, අවාසනාවට කරුණ කියන්නේ කඩදාසි වල, ප්‍රොජෙක්ටර්වල තියන ඒ හීන මහපොළවේ නිර්මාණය වීම අතිශයින්ම මන්ධගාමීයි.
මේ ප‍්‍රශ්නෙට තිරසාර උත්තරයක් හොයන්න දැනටමත් අපි ප‍්‍රමාදයි. නමුත්, දැන් වුණත් පරක්කු නෑ. නමුත්, ගුවන්පාලම්, බිංගෙවල් වගේ සාම්ප‍්‍රදායික සීමා ඇතුළේ හිර නොවී, අපිට සිද්ධ වෙනවා ඊට වඩා වෙනස් එකක් හොයාගන්න.

 Bharatha Prabhashana Thennakoon

(resa newspaper 17-01-2018)