Wednesday, May 23, 2018

නොසැලකිල්ලට භාජනය වූ, පාසල් දරුවෝ.



හොඳම දේ දරුවන්ටය යන්න ඉතාම ආකර්ශනීය වාක්‍යයකි. එසේ වුවද, එය සිත්ගන්නාසුළු තරමෙන්ම යථාර්තවත් වන්නේද. මේ ප්‍රශ්නය ඇසූ සැණින් සිහි වන්නේ ළමා අපචාර, දූෂණ, හිංසා වාගේ ප්‍රචණ්ඩ හා මහා පරිමාණ අවුල්ය. ඔව් ඒවාද එසේය. නමුත්, බැලූ බැල්මට ඒ තරම් ප්‍රචණ්ඩ හා තිගැස්සෙනා සුළු දේ නොවූවද තවත් කප්පරක් අවුල් මේ මහපොළවේ ඇත. ඒවා ගැන එක්කෝ හෙවිල්ලක් බැලිල්ලක් නැත. නැත්නම්, පෙණුනත් නොපෙණෙනා ගානට සිටියි. එක්කෝ තාම බර මදිය.

පළමුව, ලංකාවේ පාසල් ළමුන් ප්‍රවාහන සේවා වාහන ගැන කතා කරන්නට මා කැමැත්තෙමි. මෙරට ඇති අබලන්ම හා පැරණිතම වාහන සාමූහිකව භාවිත වන්නේ කාරණා තුනක් වෙනුවෙනි. ඉන් එකක් වතුකරයේ හා සීමිත ප්‍රදේශවල මගී ප්‍රවාහනයටය. අනෙක් අතට ඒවා භාවිත වන්නේ කාර්යාල ප්‍රවාහන සේවා සඳහාය. ඒවා ද ප්‍රමාණයෙන් සීමිතය.

යටකී කාණ්ඩයේ වැඩිම වාහන ගණනක් සාමූහිකව භාවිත වන්නේ පාසල් ළමුන් ප්‍රවාහනය කිරීමේ, ස්කූල් වෑන් සඳහාය. එය කොළඹ සිට අම්පාරටත් යාපනයේ සිට ගාල්ලටත් පොදු තත්ත්වයකි. අංක තහඩු අනුව ම ඒවා බොහෝමයක් අවුරුදු විස්සකට තිහකට වඩා පැරණිය. නමුත්, පහසුකම් හා තත්ත්වයන් අනුව ඒවා ඊටත් වඩා අබලන්ය. ආසන, දොරවල්, බඳ හා චැසිය ගත්තාත් ඇත්තේ ඉතාම ශෝකාකූල මට්ටමකය. ඒවායේ ප්‍රවාහනය කෙරෙන සිසුන්ගේ ප්‍රමාණය හා යෝග්‍ය පුද්ගල ධාරිතාව අතර ඇත්තේ විශාල පරතරයකි. ඒවා බොහෝමයක තිරිංග, පැති සංඥා ආදිය වෙනුවෙන් දැල්විය යුතු විදුලි බුබුළු දැල්වෙන්නේම නැති තරම්ය. මේවායේ ඇත්ත නැත්ත, පාසල් වෑන් රථ ගාල් කර ඇති ඕනෑම රථ ගාලකට හොස්ස එබුවහොත් දැක බලා ගැනීමේ හැකියාවක් උදාවනු ඇත. ඒ යන ගමන දඩ පොතක් රැගෙන ගියහොත්, සීආර් පොතක් පිරෙන්නට ලියන්නට අඩුපාඩු සොයා ගන්නට හැකිවනු ඇත. පාසල් වෑන් රථ ඇසුරේ අනතුරක් හෝ මරණයක් පමණක් සිදු වුවහොත්, ඒ දින කිහිපයේ දී පමණක් මේවා ගැන ටිකක් වැඩිපුර කතා කර, පසුව කාලයා සමඟ ඒ කතිකාවන්ද දියවී යයි.

නිවසේ භාවිතයට ඉහළ ආරක්ෂාවක්, ඉහළ පහසුකම් හා සුපිරි පන්නයේ ගුණාංගයන් ඇති වාහනයක් මිලදී ගැනීමට උත්සුක වන දෙමව්පියෝ ස්කූල් වෑන් එකක් තෝරා ගැනීමේ දී ඒ තරම් උනන්දු වන්නේ ද යන්න ගැටලුසහගතය. ආණ්ඩු හෝ ඊට අදාල ආයතන ද ඉඳහිට මේවා ගැන සොයා බැලීමට කඩා පැන්නද ඒවා නිතර නිතර සිදු වන බවක් පෙණෙන්නට නැත.
මෙවලමක් ලෙස වාහනය පමණක් නොව, ඒවායේ කාර්ය මණ්ඩල වලද ඇත්තේ ඒ තරම්ම අවුලකි. ‘වෑන් එකේ අංකල්ලාගේ’ ප්‍රමිතිය ගැන නිනව්වක් තිබිය යුතුය. අවම වශයෙන් ඔවුනොවුන්ගේ රියදුරු බලපත්‍රය, රක්ෂණ සහතිකයවත් පරීක්ෂා කරනවාදැයි අපි නොදනිමු. ඔවුන්ගේ විනය, කළමණාකරණ හැකියාව පමණක් නොව ඔවුන් මොන ජාතියේ මිනිස්සුදැයි සොයා බැලිය යුතුය. ඇදුමේ පැළදුමේ සිට විට කනවාද, කුණුහරප කියනවාද, ළමුන් මහා පරිමාණයෙන් නැතත් සුළු පරිමාණයෙන් හෝ අපහරණය කරනවාද යන්න ගැන විනිශ්චය කළ යුතුය.

අනෙත් එක ඉස්කෝලේ කැන්ටිම. කඩචෝරු එපා., කෙටි ආහාර එපා., ආදී වශයෙන් මොන තරම් දේ කීවාත් යථාර්තවාදී සත්‍යය නම් අදටත් ඉස්කෝලේ කැන්ටිම මේ අභියෝග හමුවේ ඍජුව නැගී සිටින බවයි. දරුවන්ගේ ආහාර වේලේ ගුණාත්මකභාවය හා සමබල ආහාර වේලක් සම්බන්ධයෙන් වන කැම්පේන් මොනතරම් ප්‍රබල වුවත්, පහසුව හා ලේසිය වෙනුවෙන් කෙරෙන තෝරා ගැනීම් ඊට වඩා ප්‍රබලය. එක් පැත්තකින් දෙමව්පියන්මත් අනෙක් පැත්තෙන් දරුවන්ගේ දෛනික භාවිතාවන් අනුවත් මේ තෝරා ගැනීම් සිදු කිරීමට පොළඹවා ඇත. පාසල් කැන්ටින් තුළ මාළුපාන්, බර්ගර්, සැන්ඞ්විච් විකිණෙන තරමට කව්පි, මුංඇට හෝ හදුනාගත් පෝෂදායී ආහාර පැකට් නොවිකිණීම මීට නිදසුන් සපයනු ඇත. ඒ පමණක් නොව, නම් වශයෙන් කිවහැකි පාසල් කීපයක හැර අනෙක් පාසල් වල කැන්ටින් / ආපනශාලාවල තත්ත්වයම යළි සලකා බැලිය යුතු මට්ටමක පවතින්නේය යන්න ඒවා දකිනවිට උපදින හැගීමයි. කාර්යාල හෝ ආයතන ආපනශාලා වල තත්ත්වය ගැන සෙවීමට යුනියන්, සුභසාධක සංගම්, පරිපාලනය ආදීන් සිටියත් පාසල් තුළ ඒවායේ ප්‍රායෝගික තත්ත්වය ඊට වෙනස්ය. ඒවා සොයා බැලිය යුතුය. ඒවා නියාමනය කළ යුතුය.

තොග ගණනක් එක්වර ලියා, තොගයම එකට පැත්තකට වීසි කරන්නට සිත් පහළ කරනවා වෙනුවට මේ දෙක ගැන පමණක් ලියා නවත්වමි.

Bharatha Prabhashana Thennakoon
Resa Newspaper - රැස පුවත්පත

No comments: